Καλώς ήρθατε στο ιστολόγιο της επαλήθευσης. Στον χώρο αυτόν, αναδημοσιεύουμε κυρίως επιλεγμένες απόψεις και ειδήσεις που αφορούν την Ορθόδοξη πίστη και την επικαιρότητα. Η ονομασία του ιστολογίου έχει διπλή σημασία. Πρώτον, επαληθεύει παθητικά τις πηγές του και δεύτερον επαληθεύει κατά κάποιον τρόπο τις προβλέψεις των Γραφών, αφού πιστεύουμε πως τα πάντα όπως γίνονται, έχουν ήδη προφητευθεί και γραφτεί με την βοήθεια του Θεού.

Πατήρ Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος και Ζηλωτισμός

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 08, 2010 0 σχόλια
Επιστολή του Πατρός Επιφανίου Θεοδωροπούλου σχετικά με τον παλαιοημερολογίτικο Ζηλωτισμό 
 
Αθήνα, 22 Ιουλίου 1971
Προσφιλέστατε π. Νικόδημε
χαίρε εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.
 Πέρασε πάνω από ένας μήνας από τότε που έλαβα την επιστολή σου. Άργησα να απαντήσω, λόγω φόρτου απασχολήσεων. Παρακαλώ να με συγχωρέσεις. Απαντώ κάπως περιληπτικά, με την επιφύλαξη να επανέλθω, αν η Οσιότητά σου θελήσει νέες διευκρινήσεις.
 Αρχικά, φίλτατε π. Νικόδημε, οφείλω να σου πω μια πικρή αλήθεια, που θα σου φανεί πολύ παράδοξη και θα σε εκπλήξει. Μέχρι σήμερα απέφευγα - κατ' οικονομία - να διατυπώσω αυτή τη θέση ή την διατύπωνα με έμμεσο τρόπο, αλλά από τη στιγμή που τα πράγματα έφτασαν στο μη περαιτέρω και εκλεκτά πρόσωπα- που έχουν όμως συνείδηση γεμάτη φόβο - προσχωρούν στους Παλαιοημερολογίτες, πέφτοντας θύματα μιας αδίστακτης προπαγάνδας κατά της Εκκλησίας, είναι καιρός να λεχθεί η αλήθεια δίχως περιστροφές κι επιφυλάξεις.
 Λοιπόν, π. Νικόδημε, όσοι φοβούνται τον Οικουμενισμό και προσχωρούν στους Παλαιοημερολογίτες δεν κερδίζουν τίποτα άλλο, παρά μόνο αποφεύγοντας μια αίρεση, προσχωρούν σε μία άλλη. Βέβαια, δεν έχουν συνείδηση ότι προσχωρούν σε αίρεση, αλλά αυτό δεν αλλάζει καθόλου τα πράγματα. Μη νομίζεις ότι είμαι άδικος ή υπερβολικός. Θα σου αποδείξω αμέσως πόσο απολύτως αληθής είναι ο ισχυρισμός μου.
 Τι είναι αίρεση, αγαπητέ π. Νικόδημε; Η νοθεία της Πίστεως! Τι είναι όμως νοθεία της Πίστης; Η αθέτηση των δογμάτων; Βεβαίως και αυτό είναι νοθεία της Πίστης, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Νοθεία της Πίστης είναι και η προσπάθεια να θεωρούνται Δόγματα Πίστεως πράγματα που δεν είναι Δόγματα Πίστεως. Αν δηλαδή, θελήσει κάποιος να θεωρήσει Δόγμα Πίστεως, προϋπόθεση σωτηρίας, κάτι το δευτερεύον, έστω και καλό, τότε καθίσταται αυτομάτως αι-ρε-τι-κός!
 Θέλεις ένα παράδειγμα; Ας δούμε τους περίφημους Ευσταθιανούς! Τι έκαναν αυτοί; Αθέτησαν Δόγματα Πίστεως; Ποιο; Μήπως το περί Αγίας Τριάδος; Μήπως το περί των δύο φύσεων του Κυρίου; Μήπως το περί Αγγέλων; Μήπως το περί Διαβόλου, κλπ, κλπ; όχι! Κανένα Δόγμα δεν αθέτησαν. Αλλά τότε τι έκαναν; Θεώρησαν Δόγματα Πίστεως, προϋποθέσεις σωτηρίας, πράγματα δευτερεύοντα. Την αγαμία και την αποχή από το κρέας. Η Εκκλησία έλεγε: καλά και άγια και θεάρεστα και άξια μίμησης είναι αυτά τα πράγματα, αλλά δεν είναι όροι σωτηρίας, δεν είναι Δόγματα πίστεως.
 Όχι! Διαλαλούσαν οι Ευσταθιανοί! Αυτός που δεν απέχει από το γάμο και το κρέας δε μπορεί να σωθεί!
 Τι συνέβη τότε; Η Εκκλησία με την εν Γάγγρα Σύνοδο τους αποκήρυξε σαν αιρετικούς και εκφώνησε εναντίον τους σειρά αναθεμάτων. Καλή και άγια π. Νικόδημε είναι η εορτολογική ομοιομορφία (η οποία όμως ουδέποτε υπήρξε συνολικά στην Εκκλησία), αλλά δεν είναι Δόγμα πίστεως, δεν είναι όρος σωτηρίας.
 Όχι! Κραυγάζουν οι Παλαιοημερολογίτες! Η διάσπαση της εορτολογικής ομοιομορφίας (πότε όμως η Εκκλησία γνώρισε απόλυτη εορτολογική ομοιομορφία;) στέρησε από την Εκκλησία την Χάρη, κατέστησε (άκου και φρίξε!) άκυρα τα Μυστήριά της και επομένως οι Νεοημερολογίτες είναι εκτός Χάριτος, δηλαδή εκτός σωτηρίας!!
 Αυτός ο φρικαλέος ισχυρισμός, αδελφέ Νικόδημε, αποτελεί φοβερή αίρεση και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Προβίβασαν οι ταλαίπωροι σε Δόγματα πίστεως, σε όρους σωτηρίας, στοιχεία...ημερολογιακά και εορτολογικά!... κανείς βεβαίως δεν θεωρεί καλό πράγμα την ύπαρξη δύο ημερολογίων στο χώρο της ανά την Οικουμένη Ορθοδόξου καθολικής Εκκλησίας. Κακώς, κάκιστα έγινε η αλλαγή του Ημερολογίου. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι το σημείο να δούμε τα ημερολόγια ως...Δόγματα πίστεως και να εξαρτήσουμε από αυτά το κύρος των Μυστηρίων και την επίτευξη της σωτηρίας, η απόσταση είναι αβυσσαλέα.
 Ας κρατούσαν οι Παλαιοημερολογίτες το παλιό ημερολόγιο, αλλά ας διατηρούσαν την κοινωνία προς την Εκκλησία. Τότε δεν θα υπήρχε κανένας κίνδυνος. Αυτοί όμως έφτασαν στο σημείο να αποκοπούν από την Εκκλησία, για να μη...χάσουν την Χάρη και τη σωτηρία!... δεν αγνοώ ότι υπάρχουν Παλαιοημερολογίτες, που δεν δέχονται αυτές τις βλασφημίες, αλλά ποιο το όφελος, εφόσον υπάρχουν άλλοι - και μάλιστα η ηγεσία τους - που υποστηρίζουν αυτές τις αιρετικές θέσεις;
 Άκου έναν διάλογο που είχα πριν από καιρό  με κάποιον εκλεκτό νέο, ο οποίος προσχώρησε στους Παλαιοημερολογίτες:
- Γιατί έφυγες από την Ελλαδική Εκκλησία;
- Για να μην κοινωνώ με τους αιρετικούς οικουμενιστές.
- Όλοι οι Επίσκοποι της Ελλάδας είναι οικουμενιστές;
- Όχι, όχι! Αλλά κοινωνούν με τον οικουμενιστή Πατριάρχη. Δεν θέλω λοιπόν να έχω κοινωνία με πρόσωπα που κοινωνούν με τους αιρετικούς οικουμενιστές.
- Πιστεύεις ότι το ημερολόγιο είναι Δόγμα πίστεως και ότι οι Νεοημερολογίτες βρίσκονται εκτός Χάριτος και χρειάζεται, σαν αυτούς που επιστρέφουν από τις αιρέσεις, να τους ξαναχρίσουμε με μύρο;
-Θεός φυλάξοι! Εγώ καθόλου δεν πιστεύω τις ανοησίες των Παλαιοημερολογιτών. Εγώ προσχώρησα σ' αυτούς μόνο και μόνο για να αποφύγω την - έμμεση έστω - κοινωνία με τους αιρετικούς οικουμενιστές.
-Καθόλου όμως δεν απέφυγες την κοινωνία με άλλη αίρεση. Ο ισχυρισμός των Παλαιοημερολογιτών ότι η αλλαγή του ημερολογίου στέρησε την Εκκλησία από την Χάρη, δεν είναι απλή ανοησία, όπως την χαρακτήρισες πιο πριν. Είναι βαρύτατη βλασφημία και αίρεση.
- Αλλά εγώ δεν πιστεύω αυτά τα πράγματα.
- Κοινωνείς όμως με εκείνους, οι οποίοι τα πιστεύουν.
- Τι να κάνω; Αναγκάζομαι να τους ανέχομαι κατ' οικονομίαν.
- Και τότε γιατί δεν ανεχόσουν, κατ' οικονομίαν έστω, τους Επισκόπους της Ελλάδας, οι οποίοι κοινωνούσαν με τον Πατριάρχη;
- Εκείνος:..................
- Εγώ: βλέπεις λοιπόν σε ποια αντινομία οδηγήθηκες; Αναγνωρίζεις ότι οι περισσότεροι Επίσκοποι της Ελλάδας είναι Ορθόδοξοι. Αρνείσαι όμως την κοινωνία μαζί τους, επειδή αυτοί κοινωνούν με τον Πατριάρχη. Έτσι δεν δέχεσαι ούτε έμμεση καν κοινωνία με οικουμενιστές. Δέχεσαι όμως άμεση, αμεσότατη κοινωνία με πρόσωπα που κηρύττουν άλλου είδους αίρεση. Ότι η σωτηρία εξαρτάται από το ημερολόγιο!! Ποιο το κέρδος σου;; αλλά και πάλι μη νομίζεις ότι απέφυγες την έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές.
- Εκείνος: πώς συμβαίνει αυτό;
-Εγώ: άκουσε, ταλαιπωρημένο θύμα επιτήδειων προπαγανδιστών: οι Παλαιοημερολογίτες κραυγάζουν μέχρι να σπάσουν τα πνευμόνια τους ότι και μόνη η συμπροσευχή μας με τον Πατριάρχη και τους άλλους ομόφρονες μ' αυτόν μας καθιστά όμοιους με αυτούς, έστω κι αν δεν πιστεύουμε όσα κηρύσσουν αυτοί. Να ήταν τουλάχιστον συνεπείς μ' αυτή τους τη θέση! Αλλά πού συνέπεια!... πήγαινε, φίλε μου, σε μερικά Ησυχαστήρια των Παλαιοημερολογιτών, ιδιαίτερα στη Λυκόβρυση Αττικής και θα δεις ολόκληρα αυτοκίνητα να αποβιβάζουν Νεοημερολογίτες, για να εκκλησιαστούν εκεί εν ώρα Λειτουργίας! (έχω ακούσει ότι οι Νεοημερολογίτες που εκκλησιάζονται εκεί την Κυριακή είναι πολύ περισσότεροι από τους Παλαιοημερολογίτες!). το Περιοδικό μάλιστα του εν λόγω Ησυχαστηρίου κάνει κατά καιρούς εκκλήσεις προς τους «προσκυνητές» που θέλουν να εκκλησιαστούν σε αυτό να προσέρχονται σεμνά ντυμένοι, τόσο οι άντρες, όσο και οι γυναίκες και τα παιδιά. Δεν λέει να μην προσέρχονται καθόλου οι Νεοημερολογίτες. Όχι! Το μόνο το οποίο τονίζει και στο οποίο αρκείται, είναι η αποφυγή της απρεπούς ενδυμασίας. Αν υπάρχει αυτή, τίποτα άλλο δεν εξετάζεται. Αν υπάρχει αυτή, οι Νεοημερολογίτες είναι λίαν ευπρόσδεκτοι για συνεκκλησιασμό και συμπροσευχή. Και γνωρίζω αρκετές περιπτώσεις Παλαιοημερολογιτών Ιερέων που δέχονται άνευ όρων Νεοημερολογίτες στα Μυστήρια της εξομολόγησης, ακόμη και της Θ. Κοινωνίας. Έχουμε δηλαδή προσφορά Μυστηρίων σε πρόσωπα, τα οποία σε άλλες στιγμές χαρακτηρίζονται από τους ίδιους τους ηγέτες των Παλαιοημερολογιτών ότι βρίσκονται μακριά από την αλήθεια και τη σωτηρία, επειδή βρίσκονται στην Εκκλησία της Ελλάδας, η οποία κοινωνεί με τον Πατριάρχη. Δηλαδή, κυκεώνας και τραγέλαφος! Λοιπόν, αφού οι ομόφρονές σου συμπροσεύχονται και κοινωνούν με μας που συμπροσευχόμαστε και κοινωνούμε με τον Πατριάρχη, εσύ έχεις πάλι έμμεση κοινωνία με τον Πατριάρχη! Τι κέρδισες λοιπόν; Και την έμμεση κοινωνία με τους οικουμενιστές δεν απέφυγες, και σε άμεση κοινωνία με πρόσωπα που κηρύσσουν άλλου είδους αίρεση οδηγήθηκες!...
 Αυτά ειπώθηκαν τότε με εκείνον τον νέο. Τα αντιγράφω αυτά για να βγάλεις, αγαπητέ π. Νικόδημε, ορισμένα συμπεράσματα.
 Και ορίστε κάποιες σύντομες απαντήσεις στα ερωτήματά σου:
1. Υπήρξε μεγάλη «γκάφα» του Φιλάρετου η αναγνώριση των Παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα. Μάλλον έπεσε θύμα κακών εισηγήσεων. Έφτασε στα αυτιά μου κάποια πληροφορία ότι εκ των υστέρων, αφού γνώρισε τους Παλαιοημερολογίτες της Ελλάδας, έχει μεταμελήσει για ό,τι έκανε. Ο καιρός όμως θα δείξει. Πιστεύω ότι θα σημειωθούν εξελίξεις... Για μένα πάντως που πιστεύω ότι η Εκκλησία της Ελλάδας είναι κάθε άλλο παρά αιρετική, η απόφαση της Συνόδου του Φιλάρετου όχι μόνο δεν έχει κανένα κύρος, αλλά και, καθώς αποτελεί επέμβαση στα εσωτερικά άλλης ομόδοξης Εκκλησίας αντίθετη με τους Κανόνες, δημιουργεί ευθύνες σχετικά με τους Κανόνες  για την εν λόγω Σύνοδο.
2.  Αν ο Φιλάρετος πίστευε ότι η Εκκλησία της Ελλάδας έχει πέσει σε αίρεση, τότε θα μπορούσε να παρέμβει σ' αυτή. Όφειλε όμως, όχι να αναγνωρίσει τους Παλαιοημερολογίτες, οι οποίοι δεν είναι  μεν οικουμενιστές, αλλά και αυτοί κηρύσσουν άλλου είδους αίρεση, όπως είπα πιο πάνω (ότι η σωτηρία εξαρτάται από τα...ημερολόγια και τα εορτολόγια), αλλά να χειροτονήσει απ' την αρχή Ιερείς (ή και Επισκόπους) για το πλήρωμα της Ελλαδικής Εκκλησίας. Οι εν λόγω Ιερείς θα μπορούσαν να ακολουθούν το παλιό ημερολόγιο, δε θα κήρυσσαν όμως το παραπάνω αιρετικό φρόνημα και θα δέχονταν σε κοινωνία και πιστούς που θα ακολουθούσαν το νέο ημερολόγιο, όπως ακριβώς κάνει και ο Φιλάρετος.
3. Η παρούσα κατάσταση (συμπροσευχές, νεωτερισμοί κ.τ.τ.) δεν δικαιολογεί το «υπερόριον». Μόνο η πτώση κάποιας Εκκλησίας σε αίρεση δίνει το δικαίωμα σε υπερόριους Επισκόπους να παρέμβουν.
4. Αν μια Ορθόδοξη Σύνοδος καταδικάσει κάποιον, δεν μπορεί Σύνοδος άλλης τοπικής Εκκλησίας να τον αθωώσει. Κι αν συμβεί αυτό, η δεύτερη απόφαση είναι άκυρη. Δηλαδή: αν Κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδας καταδικαστεί από αυτήν και προσφύγει σε άλλη Εκκλησία, π.χ. στην Εκκλησία της Σερβίας, και ζητήσει να κριθεί από αυτήν,  η Εκκλησία της Σερβίας θα απορρίψει αυτήν την αξίωσή του, δηλώνοντας ότι αυτή είναι τελείως αναρμόδια, ενώ την αρμοδιότητα έχει μόνο η Εκκλησία της Ελλάδας. Αν τυχόν όμως, δεχτεί το αίτημα η Εκκλησία της Σερβίας και κρίνει αυτή τον εν λόγω Κληρικό, η απόφασή της, καθώς θα έχει εκδοθεί σε αντίθεση με τους Κανόνες , είναι εντελώς άκυρη, και δημιουργεί ευθύνες σχετικά με τους Κανόνες. Αν τα παραπτώματα αυτού του Κληρικού δεν είναι κωλυτικά της Ιεροσύνης και αργότερα μετανοήσει για αυτά, τότε η μόνη που μπορεί να τον αποκαταστήσει είναι πάλι η Εκκλησία της Ελλάδας. Ουδέποτε επιτρέπεται επέμβαση μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας στα εσωτερικά μιας άλλης. Αλλιώς, εννοείται, έχει το πράγμα, αν μια Τοπική Ορθόδοξη Εκκλησία ζητήσει από άλλη ή από άλλες τη βοήθειά τους για τη λύση ενός εσωτερικού της ζητήματος. Τότε δεν πρόκειται για αυθαίρετη επέμβαση, αλλά για αδελφική συμπαράσταση. Μόνο Οικουμενική Σύνοδος, σαν υπέρτατη Αρχή, μπορεί να παρέμβει στα εσωτερικά Τοπικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και να τα ρυθμίσει κατά την κρίση της. Μπορεί π.χ. Κληρικός μιας Τοπικής Εκκλησίας (και μάλιστα Προκαθήμενος αυτής), θεωρώντας ότι καταδικάστηκε από την Εκκλησία του εντελώς άδικα και σε αντίθεση με τους Κανόνες, να καταφύγει με έκκληση σε άλλες Τοπικές Εκκλησίες και διεκτραγωδώντας την άδικη περιπέτειά του, να ζητήσει απόδοση δικαιοσύνης. Αν οι άλλες Εκκλησίες βρουν βάσιμα τα παράπονά του, μπορούν να φτάσουν μέχρι τη σύγκληση Μεγάλης Συνόδου, της οποίας η απόφαση θα είναι υποχρεωτική για όλους. Μονομερής παρέμβαση μιας Τοπικής Εκκλησίας στα εσωτερικά άλλης είναι απαράδεκτη. Όλα αυτά, εννοείται, προκειμένου για Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες και όχι αιρετικές.
5. Η λέξη «άκυρο», όταν πρόκειται για Μυστήρια, άλλοτε χαρακτηρίζει τα τελείως ανυπόστατα (δηλαδή ανύπαρκτα) Μυστήρια και άλλοτε τα υποστατά μεν, αλλά που τελέστηκαν αντικανονικά. Εξαρτάται από την έννοια, την οποία κάθε φορά δίνουμε στη λέξη «άκυρο».
6. «Ζηλωτής» που επιστρέφει μπορεί επιεικώς να γίνει δεκτός και με απλή Εξομολόγηση ενώπιον του Πνευματικού. Αν είναι Κληρικός, θα ζητήσει από τον Επίσκοπο την αποκατάστασή του μέσα από την κανονική διαδικασία. Η αλλαγή Παρατάξεων κάθε τόσο δείχνει προφανώς αστάθεια. Δυστυχώς αυτό είναι συνηθισμένο στους Παλαιοημερολογίτες.
7. αναμφίβολα δεν μπορεί κάποιος να είναι «και με τους μεν και με τους δε». Άλλο ζήτημα, αν, κατ' οικονομία, ανέχεται τους δε, ελπίζοντας να τους φέρει τελικά στον ίσιο δρόμο.
8. Αν κάποιος είναι τόσο απλοϊκός, ώστε να μην αντιλαμβάνεται κάποια πράγματα και δεν επιμένει στις εσφαλμένες θέσεις του από οίηση, πείσμα κ.τ.τ., αλλά από απλοϊκότητα, είναι δυνατό να έχει πλούσια τη Χάρη του Κυρίου. Τα κρίματα του Θεού είναι ανεξερεύνητα. Υπήρξαν και περιπτώσεις κατά τις οποίες σοφοί άνθρωποι της Εκκλησίας περιέπεσαν σε πλάνες. Ο Θεός όμως που βλέπει στην καρδιά και όχι στο πρόσωπο, δεν τους έκρινε ανάξιους για την εύνοιά Του. Ο Μέγας Γρηγόριος, ο Επίσκοπος Νύσσης, δεν ήταν απαλλαγμένος από δογματικές πλάνες. Και όμως είναι άγιος και Πατέρας της Εκκλησίας. Επίσης και ο θείος Διονύσιος Αλεξανδρείας, θεολογώντας περί Υιού, δεν εκφράστηκε με δογματική ακριβολογία, γι' αυτό και έδωσε άθελά του πολλά επιχειρήματα στους Αρειανούς, οι οποίοι και τον επικαλούνταν. Γι' αυτό και αναγκάστηκε ο Μ. Αθανάσιος να γράψει ολόκληρη πραγματεία για τον άγιο Διονύσιο, για να δικαιολογήσει τις άστοχες δογματικά εκφράσεις του.
9. Καλές σχέσεις με «ζηλωτές» μπορούμε να έχουμε. Μυστήρια όμως από αυτούς δεν επιτρέπεται να  λαμβάνουμε. Αν έχουν αυτοί, όπως γράφεις, κοινωνία με την Εκκλησία μας, τότε αλλάζει η κατάσταση. Υπάρχουν όμως «ζηλωτές» που κοινωνούν με την Εκκλησία μας;
10. Δυστυχώς δεν είναι εύκολη η επαναφορά του παλιού ημερολογίου στην Εκκλησία της Ελλάδας. Ίσως δεν είναι καν δυνατή. Αλλά και αν ήταν, μη φανταστείς ποτέ ότι οι Παλαιοημερολογίτες θα υποτάσσονταν όλοι στην Εκκλησία. Οι περισσότεροι Παλαιοημερολογίτες Κληρικοί επιθυμούν ασυδοσία και ποτέ δε θα δέχονταν να τεθούν κάτω από ζυγό και έλεγχο. Θα έβρισκαν χίλια επτά «επιχειρήματα» για να δικαιολογήσουν την εμμονή τους στην ανταρσία (θα έλεγαν π.χ. ότι είναι Μασόνοι οι Επίσκοποι και τα τοιαύτα). Γνωρίζω καλά πολλούς Παλαιοημερολογίτες Κληρικούς...Κάποιος ηγέτης των Παλαιοημερολογιτών μου έλεγε προ ετών: «Δεν τολμώ να βάλω ούτε δέκα μέρες αργία σε κληρικό μου. Θα πάνε στους άλλους, μου λένε» (δηλαδή στην άλλη Παράταξη). Από αυτό καταλαβαίνεις ποια διάθεση πειθαρχίας στους Κανόνες υπάρχει στους Κληρικούς των Παλιοημερολογιτών, εκτός από κάποιες εξαιρέσεις...
11. Οι θέσεις της «Επιστολιμαίας Διατριβής» ισχύουν εφόσον η Εκκλησία μας είναι Ορθόδοξη και όχι αιρετική. Το να «υγιαίνει» έχει πολλή ευρύτητα. Απόλυτη υγεία (για τους Κανόνες, τη διοίκηση, την ηθική κλπ) δε μπορούμε να ζητάμε από την Εκκλησία, αφού αυτή συγκροτείται από ατελείς και αμαρτωλούς ανθρώπους. Ευχή θα ήταν να υγιαίνει σε όλα. Αλλά είναι αυτό δυνατόν; Αρκεί λοιπόν να είναι Εκκλησία Ορθόδοξη και όχι αιρετική. Κι εγώ απέχω πολύ από το να χαρακτηρίσω την Εκκλησία της Ελλάδας...αιρετική!!! Αν άλλοι αναλαμβάνουν εύκολα τέτοιες τρομακτικές ευθύνες (να χαρακτηρίζουν δηλαδή αιρετική μια Ορθόδοξη Τοπική Εκκλησία), ας προχωρήσουν...
12-13. Οι Ορθόδοξοι αναμφίβολα δεν πρέπει να συμπροσεύχονται ή με άλλον τρόπο να έχουν θρησκευτική κοινωνία με τους αιρετικούς (Παπικούς, Διαμαρτυρόμενους κλπ). (Το ίδιο ισχύει και για τους σχισματικούς). Αν όμως κάποιος συμπροσεύχεται (ή κοινωνεί κάπως αλλιώς) με αιρετικούς, είναι μεν παραβάτης των ιερών κανόνων και άξιος εκκλησιαστικών ποινών, δεν είναι όμως και αυτομάτως αιρετικός. Ενδέχεται να πιστεύει με τον ορθόδοξο τρόπο, να αποδοκιμάζει κάθε άλλη διδασκαλία, αλλά να μη θεωρεί κακό τις θρησκευτικές επαφές με ετερόδοξους. Αυτός είναι, επαναλαμβάνω, δεινός παραβάτης των ιερών Κανόνων, αλλά δεν είναι αιρετικός.
 Αν όμως δεν αρκείται σε αυτό, αλλά και κηρύσσει αιρετικά φρονήματα, τότε έχει αλλιώς το πράγμα. Τότε είναι αιρετικός. Αιρετικός είναι, εφόσον κηρύσσει αιρετικά φρονήματα, έστω κι αν δεν έχει καμία κοινωνία με άλλους αιρετικούς.
 Αλλά οι αιρετικοί είναι δύο ειδών: εκείνοι τους οποίους η Εκκλησία δίκασε και καταδίκασε και τους απέκοψε από το Σώμα της, και εκείνοι οι οποίοι ούτε καταδικάστηκαν ακόμα από την Εκκλησία. Ούτε αυτοβούλως έφυγαν από αυτήν, αλλά βρίσκονται ακόμα εντός της Εκκλησίας. Μια τέτοια περίπτωση είναι η περίπτωση του Πατριάρχη. Ο Πατριάρχης Αθηναγόρας έχει κηρύξει αιρετικά φρονήματα. Ούτε καταδικάστηκε όμως ως τώρα από την Εκκλησία, ούτε αυτός αποκήρυξε την Εκκλησία και έφυγε απ' αυτήν. Παραμένει και ενεργεί εντός της Εκκλησίας. Συνεπώς είναι ακόμα αγωγός Χάριτος. Τελεί Μυστήρια. Εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;
α) Να προσευχόμαστε για την ανάνηψη και τη μετάνοιά του.
β) Να διαμαρτυρόμαστε εναντίον του και να αγωνιζόμαστε. Και αν η συνείδηση κάποιου δεν ανέχεται να μνημονεύει το όνομά του, έχει το δικαίωμα, προχωρώντας ακόμα παραπέρα, να παύσει το μνημόσυνό του, σύμφωνα με τον ΙΕ' Κανόνα της Πρωτοδεύτερης Συνόδου. Αυτό όμως είναι το έσχατο βήμα, στο οποίο μπορεί να προχωρήσει, αν θέλει να μη βρεθεί σε σχίσματα και ανταρσίες. Παύοντας δηλαδή το μνημόσυνο, δε θα μνημονεύει άλλον Επίσκοπο (εκτός αν πιστεύει ότι όλη η Εκκλησία μας έπεσε σε αίρεση!), αλλά θα περιμένει, όπως έγραψα πιο πριν, στην «Επιστολιμαία Διατριβή» μου, με ήρεμη συνείδηση την απόφαση Συνόδου.
 Άλλο πρόβλημα: αυτοί που παύουν το μνημόσυνο, πώς θα φέρονται προς αυτούς που κοινωνούν με τον Πατριάρχη; Αυτοί που κοινωνούν με τον Πατριάρχη είναι δύο κατηγοριών: α) Οι ομόφρονές του (όπως ο Αμερικής Ιάκωβος, ο Χαλκηδόνος Μελίτων κλπ) και β) αυτοί που δεν συμφωνούν μαζί του (όπως όλοι σχεδόν οι Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδας). Απέναντι στους πρώτους θα φέρονται όπως και απέναντι στον Πατριάρχη. Απέναντι όμως στους δεύτερους, έστω κι αν αυτοί κοινωνούν με τον Πατριάρχη ή τους άλλους, δε μπορούν να φέρονται το ίδιο. Δεν μπορούν δηλαδή να φτάσουν μέχρι την παύση του μνημοσύνου τους. Δεν επιτρέπεται, κατά τους ιερούς Κανόνες, αποφυγή  της κοινωνίας με αυτούς. Οι ιεροί Κανόνες παρέχουν δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου του Επισκόπου ή Πατριάρχη που κηρύσσει αιρετικές διδασκαλίες. Δεν παρέχουν όμως δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου και εκείνων, οι οποίοι, αν και είναι Ορθόδοξοι, τον ανέχονται.
 Μεγάλη προσοχή σε αυτό το σημείο! Οφείλουμε να διακρίνουμε μεταξύ των δύο καταστάσεων: άλλο αυτός που κηρύσσει αιρετικά φρονήματα, και άλλο αυτός που φρονεί και διδάσκει με ορθόδοξο τρόπο, αλλά, κατ' οικονομία, ανέχεται τον πρώτο και κοινωνεί με αυτόν.
 Επίσης: άλλο αυτός που κηρύσσει μεν αιρετικά φρονήματα, αλλά χωρίς να φύγει από την Εκκλησία, ούτε να αποκοπεί από αυτήν, και άλλο αυτός που αυτόβουλα έφυγε από την Εκκλησία (και ίδρυσε δικιά του «Εκκλησία» ή προσχώρησε σε άλλη παρόμοια, αιρετική ή σχισματική), ή αποκόπηκε από την Εκκλησία κατόπιν δίκης και καταδίκης. Με τον δεύτερο κάθε Ορθόδοξος οφείλει να μην έχει καμία κοινωνία. Η κοινωνία όμως με τον πρώτο (μέχρι την καταδίκη του) αφήνεται από τους ιερούς Κανόνες στην ελεύθερη κρίση κάθε Ορθόδοξου πιστού.
 Έχουμε δηλαδή δικαίωμα, που μας το παρέχουν οι ιεροί Κανόνες, να παύσουμε το μνημόσυνό του, δεν είμαστε όμως υποχρεωμένοι να το κάνουμε. Κατά συνέπεια, αν κάποιος, χρησιμοποιώντας το δικαίωμα αυτό, παύσει το μνημόσυνο, καλά κάνει και δεν πρέπει να ελέγχεται από τους άλλους. Αν κάποιος άλλος, σταθμίζοντας διάφορους παράγοντες, κρίνει ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει το δικαίωμα που του δίνουν οι Κανόνες, αλλά να περιμένει τη «Συνοδική διάγνωση», δεν είναι αξιόμεμπτος, ούτε - πολύ περισσότερο - άξιος ακοινωνησίας! Στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να εφαρμόσει, κάπως παραλλαγμένους, τους λόγους του Παύλου: «Ο μνημονεύων τον μη μνημονεύοντα μη εξουθενείτω και ο μη μνημονεύων τον μνημονεύοντα μη κρινέτω» (βλ. Ρωμ. ιδ' 3).
 Τότε, θα πεις, ποιο το κέρδος μας, αν αποφύγουμε το μνημόσυνο του Πατριάρχη, αφού θα έχουμε κοινωνία με τον Επίσκοπο Δρυϊνουπόλεως π.χ., ο οποίος μνημονεύει τον Πατριάρχη; Δε μολυνόμαστε έτσι, κοινωνώντας έμμεσα με αυτόν που κηρύσσει αιρετικά φρονήματα;
 Αλλά η διακοπή του μνημοσύνου, «πριν από Συνοδική διάγνωση» και καταδίκη, δεν έχει την έννοια της αποφυγής μολυσμού από την κηρυσσόμενη αίρεση! Όχι, αδελφέ μου! Αν είχε αυτή την έννοια, τότε οι Κανόνες δεν θα παρείχαν απλά το δικαίωμα παύσης του μνημοσύνου για αίρεση «πριν από Συνοδική διάγνωση», αλλά θα θέσπιζαν ρητή και σαφή υποχρέωση με απειλή βαρύτατων ποινών σε αντίθετη περίπτωση.
 Η διακοπή μνημοσύνου για αίρεση «πριν από Συνοδική διάγνωση» έχει άλλη έννοια. Αποτελεί έντονη, αλλά κι έσχατη διαμαρτυρία της Ορθόδοξης συνείδησης, παρέχει μια διέξοδο σε αυτούς που σκανδαλίζονται, και ταυτόχρονα αποσκοπεί και στη δημιουργία αναταραχής, ώστε η Εκκλησία να βιαστεί να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.
 Δεν υπάρχει κίνδυνος να...μολυνθούμε, ούτε μνημονεύντας τον Πατριάρχη (εφόσον ακόμα δεν καταδικάστηκε), ούτε, πολύ περισσότερο, αν δεχόμαστε σε κοινωνία αυτούς που τον μνημονεύουν. Όσα αντόθετα λέγονται, είναι ανόητοι «ζηλωτισμοί». Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων δε μολύνθηκε, αν και έλαβε Επισκοπική χειροτονία από τον Μητροπολίτη Καισαρείας Ακάκιο, ο οποίος ήταν μεν δηλωμένος αρειανός (και μάλιστα αρχηγός μιας μερίδας αρειανών), αλλά ακόμη βρισκόταν και ενεργούσε εντός της Εκκλησίας. Ο άγιος Ανατόλιος χειροτονήθηκε κι αυτός Επίσκοπος (και μάλιστα Πατριάρχης Κων/πόλεως) από τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Διόσκορο, ο οποίος ήταν μεν μονοφυσίτης και μεγάλος προστάτης του αιρεσιάρχη Ευτυχή, αλλά δεν είχε ακόμη καταδικαστεί από την Δ' Οικουμενική Σύνοδο. Αν λοιπόν δεν μολύνει ούτε αυτή η χειροτονία από Επισκόπους που κηρύσσουν μεν αιρετικά φρονήματα, αλλά ακόμα δεν καταδικάστηκαν από Σύνοδο και παραμένουν εντός της Εκκλησίας, πολύ περισσότερο δε μολύνει το μνημόσυνό τους και ακόμα περισσότερο δε μολύνει η κοινωνία με πρόσωπα που ανέχονται κατ' οικονομία αυτούς και διατηρούν το μνημόσυνό τους.
 Οι Παλαιοημερολογίτες, «μη νοούντες μήτε α λέγουσι μήτε περί τίνων διαβεβαιούνται», ισχυρίζονται τα εντελώς αντίθετα (βλέπε και το βιβλίο του Θεοδωρήτου Μαύρου). Αλλά τότε και αυτοί οι ταλαίπωροι είναι μολυσμένοι. Γιατί; Διότι, όπως προείπα, και αυτοί, παρά τις θεωρητικές διακηρύξεις τους, ή μάλλον, σε κραυγαλέα και τραγική αντίθεση με αυτές, δέχονται στην πράξη σε κοινωνία (συμπροσευχή και παροχή Μυστηρίων) πρόσωπα που ανήκουν στην Εκκλησία της Ελλάδας, η οποία έχει κοινωνία με τον Πατριάρχη! Οπότε;;;
 Αν ήθελαν να είναι συνεπείς, έπρεπε να μη δέχονται ούτε ένα (αριθμός 1) μέλος της Ελλαδικής Εκκλησίας να εκκλησιαστεί (ή, πολύ περισσότερο, να εξομολογηθεί ή να κοινωνήσει) μαζί τους, αν προηγουμένως δεν δήλωνε ότι αποχωρεί από την Εκκλησία της Ελλάδας και προσχωρεί εν μετανοία σε αυτούς. Αυτοί όμως, χωρίς φόβο και δισταγμό, συνεκκλησιάζονται, συμπροσεύχονται και συμμετέχουν στα Μυστήρια με πλήθος Νεοημερολογίτες στους Ναούς των Παλαιοημερολογιτών και μάλιστα σε μερικά Ησυχαστήρια.
 Είναι αυτά πράγματα ηθικής συνέπειας; Είναι πράγματα που επιτρέπονται ηθικά; Είναι πράγματα αποδεκτά από τους Κανόνες; Είναι, τέλος πάντων, πράγματα τίμια; Θα πουν ίσως ότι το κάνουν κατ' οικονομία. Αλλά τότε γιατί να δημιουργούμε σχίσματα και διαιρέσεις και κατατμήσεις και πληγές στο Σώμα της Εκκλησίας; Αν πρόκειται μεταβαίνοντας κάποιος στους Παλαιοημερολογίτες, να συμπροσεύχεται και πάλι με αυτούς που κοινωνούν με τον Πατριάρχη, γιατί να μη μείνει στην Εκκλησία της Ελλάδας και να ανέχεται κατ' οικονομία τον Πατριάρχη και τους ομόφρονές του; Έτσι μάλιστα θα ανέχεται κατ' οικονομία μία αίρεση: τον Οικουμενισμό. Ενώ, μεταβαίνοντας στους Παλαιοημερολογίτες, θα ανέχεται δύο: τον οικουμενισμό (εφόσον οι Παλαιοημερολογίτες συμπροσεύχονται με Νεοημερολογίτες, που κοινωνούν με τον οικουμενιστή Πατριάρχη) και τον Ελληνικό Παλαιοημερολογιτισμό, που κηρύσσει την αίρεση ότι τα ημερολόγια και τα εορτολόγια είναι όροι σωτηρίας!...
 Λέω «Ελληνικό Παλαιοημερολογιτισμό», διότι δεν προτίθεμαι να καταδικάσω το παλιό ημερολόγιο, το οποίο ακολουθούν τόσες Ορθόδοξες Εκκλησίες, αλλά τις αιρετικές υπερβολές στις οποίες απερίσκεπτα κατάντησαν οι Έλληνες Παλαιοημερολογίτες. Και γι' αυτό, εκτός από άλλους λόγους, φοβάμαι και τρέμω για τις ανταρσίες και τα σχίσματα. Ο κλήρος των περισσοτέρων είναι:
 Τελικά καταντούν στην υποστήριξη θέσεων πραγματικά αιρετικών! Αυτά, πολυφίλητε π. Νικόδημε, τα είχα γράψει σε σένα και στην ιερή και θεοφιλή Συνοδεία σου. Και έγραψα «εκ πολλής θλίψεως και συνοχής καρδίας» (Β' Κορ. β' 4). Η όλη κατάσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι σήμερα πολύ θλιβερή. Ίσως τελικά δεν θα αποτραπούν μεγάλες περιπέτειες.
 Πρόσχωμεν! Εν ταπεινώσει, εν προσευχή, εν νηστεία, εν κατανύξει, ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας φωτίσει για το πώς πρέπει να πορευτούμε σε αυτά που έρχονται. Διπλός ο κίνδυνος της Εκκλησίας: από τη μία ο σατανοκίνητος Οικουμενισμός και από την άλλη ο Φανατισμός που φθείρει τις ψυχές και οδηγεί τελικά σε φρικαλέες βλασφημίες και αιρέσεις και κρύβει την αλήθεια. Και τα δύο να τα φοβηθούμε και να τα αποφύγουμε. Δεν θα παρεκκλίνουμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Θα πορευτούμε τη μέση και βασιλική οδό. Αυτή είναι η οδός της αμόλυντης Ορθοδοξίας, η οποία γνωρίζει και να προστατεύει την ακρίβεια και δεν αγνοεί την επίδειξη οικονομίας.
 Χαίρε, αδελφέ. Και πάλι θα πω, χαίρε! Χαίρε, εν μέσω πά­σης θλίψεως και πάσης οδύνης. Ιησούς γάρ «παρεδόθη δια τας αμαρτίας ημών και ηγέρθη δια την δικαίωσιν ημών» (Ρωμ. δ' 25).
 Δεήθητε δε πάντες εκτενώς και υπέρ της εμής αθλιότητος, ότι εν ποικίλω αγώνί ειμί. Εν παντί θλίβομαι. «Έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι» (Β' Κορ. ζ 5. Ιδέ ερμηνείαν Π. Τρεμπέλα).
Πρόθυμος πάντα για κάθε εξυπηρέτηση και επικαλούμενος τις ευχές όλων σας, διατελώ μετά βαθείας εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών αγάπης και τιμής.
Εκ του Βιβλίου:
ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ
Επιφανίου Ι. Θεοδωροπούλου
Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος
Απόδοση στα Νέα Ελληνικά
Τέζας Γεώργιος
Φιλόλογος



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Σαρκολατρεία

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Κυριακή, Φεβρουάριος 07, 2010 2 σχόλια

Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Μία από τις πλέον προσκυνούμενες θεότητες σήμερα είναι η σάρκα. Έτσι μάλλον αρκετοί θα θελήσουν να αντιδράσουν στα γραφόμενά μου.

Δεν θα δυσκολευτούν να με χαρακτηρίσουν αμέσως σκληρό, αυστηρό, οπισθοδρομικό, αντιδραστικό, ρατσιστή, ακόμη και ομοιοπαθή τους. Γνωρίζω όλα αυτά και παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσω να γράφω, καταθέτοντας τη σκέψη σε ένα πάντοτε επίκαιρο θέμα άφοβα, με πόνο και αγάπη.
Δεν κάνουμε τους αγγέλους, τους αναμάρτητους, τους φωνασκούντες ηθικολόγους, τους αποκεφαλιστές των ανηθίκων. Δεν θέλουμε να θίξουμε, να προσβάλουμε και καταδικάσουμε κανέναν. Δεν είναι αυτό το έργο μας. Η εκκλησία έχει ξεκάθαρη και σαφή θέση, βασιζόμενη στην Αγία Γραφή. Οι ολοκληρωμένες σχέσεις των συζύγων ευλογούνται μέσα στο μυστήριο του γάμου. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος στις επιλογές του. Οι πράξεις του όμως αυτές δεν θα πρέπει να έχουν αρνητικές επιπτώσεις στους άλλους.
Ο νεοελληνικός βίος, σαν να ξύπνησε από νάρκη ή λήθαργο, μιλά συνεχώς για την απόλαυση της σάρκας. Έτσι ξυπνά, έτσι κοιμάται, έτσι ονειρεύεται, έτσι φαντάζεται και έτσι κινείται. Σαν να μη τον απασχολεί προς το παρόν κανένα άλλο θέμα. Συζητήσεις, υπονοούμενα, ανέκδοτα, σίριαλ, κείμενα, λογοτεχνικά και μη, όλα μιλούν γι’ αυτό το θέμα. Ορισμένες φορές το πράγμα οδηγείται στα όρια της μανίας και της υστερίας. Λυπάται κανείς γι’ αυτήν την εμπάθεια, την ηδονοθηρία, τη λαγνεία.
Μέρος του φαινομένου είναι η έξαρση της ομοφυλοφιλίας. Παρουσιάζεται ως κάτι εντελώς φυσιολογικό, ως επιλεγμένο δικαίωμα, ως υπερήφανη ιδιαιτερότητα, και χρησιμοποιεί, για να πείσει, τρόπους ολοκληρωτικούς και μεσαιωνικούς, όταν ζητά να προβάλλεται ελεύθερα ακόμη και στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας. Δίνεται γι’ αυτό αρκετός χρόνος στα κανάλια. Θεωρείται πρόοδος, κατάκτηση, απελευθέρωση, ωραιοποιείται και φέρνει σύγχυση. Εκείνοι που υβρίζουν, αφορίζουν, τους χαρακτηρίζουν ανώμαλους για κρέμασμα, μάλλον είναι για κρέμασμα οι ίδιοι.
Η ομοφυλοφιλική εξαλλοσύνη, που θέλει γάμους και παρελάσεις και στην Ελλάδα, συμπορεύεται με τη συνασπισμένη αριστερά, που ζητά μια χώρα με πολυπολιτισμικότητα, με ανοιχτά σύνορα, με ελεύθερους πέρα για πέρα μετανάστες, πράσινη, καταπράσινη, δηλαδή τέλεια οικολογική, και κυρίως χωρισμένη από την εκκλησία. Ο τελευταίος τρικλιζόμενος Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου από καιρό μιλά δυνατά για ομοφυλοφιλική απελευθέρωση, αντιτιθέμενος σε κάθε συντηρητική παράταξη που ταυτίζεται με την καθυστέρηση και την οπισθοδρόμηση. Να όμως που και η άκρα δεξιά παρουσιάζεται τώρα ομοφυλοφιλική, υποστηρίζοντας κάποιες μειονοτικές ευαισθησίες. Το τρίτο φύλο κυριαρχεί πλέον σε θέσεις κλειδιά. Ο σοδογομοροτισμός ανθεί, ευωδιάζει και καρποφορεί.
Ο αχόρταγος και ανικανοποίητος πανσεξουαλισμός, η άφατη και αφόρητη λαγνεία κατάντησαν θρησκεία. Εμείς τώρα χλευαζόμαστε και υβριζόμαστε. Το ξέρουμε. Θα μας ξαναπούν σκοταδιστές, φασίστες, φονταμελιστές, ακραίους και άσχετους. Δεν πειράζει. Εμείς λέμε ότι ο καθένας που σέβεται τον εαυτό του, την ιστορία του τόπου, την αληθινότητα του ανθρωπίνου προσώπου, του μοναδικού και ανεπανάληπτου πρέπει με κάθε τρόπο, με όποιον τρόπο μπορεί, να αντιδράσει. Η Ελλάδα να μείνει Ελλάδα. Δεν κάνουμε τους Ελληνάρες. Δεν καβαλήσαμε το καλάμι του πατριωτισμού. Δεν παριστάνουμε τους βερμπαλιστές ιεροκήρυκες, τους μεγαλόστομους ηθικιστές, τους σκληροπυρηνικούς πουριτανούς, τους φοβισμένους σεξιστές.
Είναι καιρός να εναντιωθούμε σε κάθε μορφή ολοκληρωτισμού, που μας εκμαυλίζει και μας κάνει να προτιμούμε προϊόντα υποκουλτούρας, ιδέες ανίερες, μόνο και μόνο για να λεγόμαστε προοδευτικοί. Αν πρόοδος είναι η ομοφυλοφιλία και ο αριστερισμός, κάτι ακόμη δεν πάει καλά σε αυτόν τον ταλαίπωρο τόπο. Είπε κάποιος ότι, για να προωθηθείς σήμερα, ή ομοφυλόφιλος ή αριστερός πρέπει να είσαι. Και πρόσθεσε ένας άλλος: Καλύτερα να είσαι και τα δύο, για να ανέβεις γρηγορότερα ψηλά. Ας είναι ο καθένας αληθινός και τίμιος.
Φεβ 07, 2010


http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=50914

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Το ΒΗΜΑ συκοφαντεί την Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Κυριακή, Φεβρουάριος 07, 2010 0 σχόλια

Ορθόδοξες ανησυχίες εκφράζει πολύ περισσότερος κόσμος, από αυτόν που φαίνεται. Η Ορθόδοξη πίστη, με τη βοήθεια του Θεού, είναι ακόμη δυνατή και η φωνή της αντηχεί στον αντίχριστο ορίζοντα της νέας εποχής. Δεν ξέρουμε για πόσο ακόμη, όσο το επιτρέψει ο Θεός. 
Μία τέτοια ορθόδοξη ανησυχία, μας έστειλε ένας φίλος με e-mail και την αναρτούμε με την άδειά του στο ιστολόγιο της επαλήθευσης.


Η Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού έχει υπογραφεί από 17.250 ιερείς και λαϊκούς μέχρι στιγμής. Η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται αθόρυβα και θέλω να πιστεύω χωρίς πνευματικούς καταναγκασμούς. Άλλωστε οι πιο πολλοί Μητροπολίτες είναι αντίθετοι, αρνητικοί έως και αδιάφοροι θεωρώντας ότι η κίνηση είναι εκ του περισσού, όπως λέει και το ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου.
 
Με την έκδοση του ανωτέρω ανακοινωθέντος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος αρνήθηκε στην ουσία να επιβάλλει επιτίμια στους υπογράψαντες ερχόμενος σε αντίθεση με την υπόδειξη του Οικουμενικού Πατριάρχη. Προχθές λοιπόν σε ομιλία του στην Αθήνα ο Οικουμενικός Πατριάρχης έβαλε και πάλι κατά όσων υπέγραψαν -αφού ο Ιερώνυμος δεν τους τιμωρεί- λέγοντας πως πρόκειται για φονταμεταλιστές ορθοδόξους. Το ΒΗΜΑ λοιπόν άλλο που δεν ήθελε. Πήρε σήμερα την σκυτάλη και βγάζει όλη την αντίχριστη χολή του στους υπογράψαντες.
 
Άλλωστε είναι γνωστή η τακτική που έχει υιοθετήσει πλέον το ΒΗΜΑ ενάντια στον Χριστιανισμό. Δείτε παραδείγματα:
 
-Το καλοκαίρι που μας πέρασε ανήμερα το Δεκαπενταύγουστο αντί να κάνει ένα ωραίο αφιέρωμα στην Παναγία, είχε αφιέρωμα στον Ρασπούτιν:
 
-Πρίν ενάμισι μήνα έβριζε τον Παπουλάκο:
 
Τι να περιμένει κανείς. Βαδίζουμε ταχέως προς αποχριστιανικοποιημένο κράτος, οπότε η πολεμική των εφημερίδων του συστήματος είναι αναμενόμενη...
 
Δείτε το δημοσίευμα του Βήματος:

Οι υπερορθόδοξοι φονταμενταλιστές βάλλουν κατά του Οικουμενικού Πατριάρχη, του Πατριάρχη Μόσχας και του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας

Τάγματα νεοσυντηρητικών πολιορκούν την Ορθοδοξία

Ποιοι βάζουν εμπόδια στην προσέγγιση με το Βατικανό και το Ισλάμ

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artid=313933&dt=07/02/2010

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Ξανά στην ουρά για νέες ταυτότητες

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Κυριακή, Φεβρουάριος 07, 2010 0 σχόλια
Νέες αστυνομικές ταυτότητες με υψηλές προδιαγραφές ασφαλείας για να μην μπορούν να πλαστογραφηθούν και σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας, παρόμοιες με αυτές πολλών ευρωπαϊκών χωρών, αναμένεται να αποκτήσουν οι έλληνες πολίτες έπειτα από περίπου δύο χρόνια καθώς, όπως ανέφεραν αξιωματικοί της Αστυνομίας, οι υπάρχουσες πλαστογραφούνται πολύ εύκολα. Η αναμενόμενη αλλαγή στις αστυνομικές ταυτότητες θα έρθει περίπου 12 χρόνια μετά την έκδοση των σημερινών ταυτοτήτων στις οποίες αναγράφονται τα στοιχεία (επώνυμο, όνομα και όνομα πατρός) και με λατινικούς χαρακτήρες προκειμένου να αποτελούν και ταξιδιωτικό έγγραφο.

«Πιλότος» για την αλλαγή είναι η έκδοση νέων υπηρεσιακών ταυτοτήτων για το προσωπικό της ΕΛ.ΑΣ., οι οποίες θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως ταξιδιωτικό έγγραφο από τους αστυνομικούς, κάτι που δεν συνέβαινε έως σήμερα με τις υπάρχουσες ταυτότητες. Υπενθυμίζεται ότι μόνο σε μορφή πλαστικής κάρτας εκδίδονται από τη Διεύθυνση Διαβατηρίων της Αστυνομίας και οι νέες άδειες οδήγησης- πέρυσι εκτυπώθηκαν συνολικά 587.047 διπλώματα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι νέες ταυτότητες θα εκτυπώνονται με υψηλά πρότυπα ασφαλείας, όπως:

Το σχέδιο ασφαλείας του φόντου, η εκτύπωση με ιριδισμό, η εκτύπωση με πολύχρωμες μεμβράνες ασφαλείας και η μικροσκοπική γραφή.

Ηειδική μεμβράνη ασφαλείας, η οποία κατασκευάζεται αποκλειστικά για το έντυπο της ταυτότητας και δεν πωλείται στο εμπόριο.

Επίσης, προκειμένου να αποτραπεί η πλαστογράφηση θα γίνεται εκτός από την τοποθέτηση της εμφανούς φωτογραφίας του κατόχου και «κρυφή» εκτύπωσή της, η οποία θα είναι «αόρατη» διά γυμνού οφθαλμού και θα μπορεί να τη δει κανείς μόνο υπό την επίδραση του υπεριώδους φωτός, ενώ με τον ίδιο τρόπο θα αποκαλύπτονται και ορισμένα άλλα στοιχεία, όπως ο αριθμός ταυτότητας, το φύλο, η ημερομηνία γέννησης κτλ.

Χθες κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου για την παρουσίαση της νέας υπηρεσιακής ταυτότητας των αστυνομικών παρέλαβε τη δική του ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. κ. Ελ. Οικονόμου, ενώ ως το καλοκαίρι θα έχουν δοθεί σε 55.000 αστυνομικούς, ειδικούς φρουρούς και συνοριοφύλακες σε όλη τη χώρα. Ηδη έχουν ετοιμαστεί προς αποστολή σε διάφορες αστυνομικές υπηρεσίες περίπου 5.000 νέες υπηρεσιακές ταυτότητες.



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Μείον 10% όλοι εκτός από τους παρατρεχάμενους στην Προεδρία της Δημοκρατίας και τη Βουλή !!!

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Πέμπτη, Φεβρουάριος 04, 2010 0 σχόλια
[APOFASH+YP+OIK.bmp]

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Νέες αστυνομικές ταυτότητες σε περίπου 2 χρόνια

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Πέμπτη, Φεβρουάριος 04, 2010 0 σχόλια

Βρε λες... λες αυτοί οι άνθρωποι, που τα λέγανε... να έχουν δίκιο;


«Νέες αστυνομικές ταυτότητες, σε μέγεθος πιστωτικής κάρτας, όμοιες με αυτές που έχουν πολλές ευρωπαϊκές χώρες αναμένεται να αποκτήσουν οι έλληνες πολίτες μετά απο περίπου δυο χρόνια. Σύμφωνα με πληροφορίες στις ταυτότητες αυτές που θα κατασκευαστούν με υψηλές προδιαγραφές ασφαλείας για να μη μπορούν να πλαστογραφηθούν θα περιέχονται στοιχεία του κατόχου. Υπενθυμίζεται ότι μεγέθους πιστωτικής κάρτας είναι τα νέα διπλώματα οδήγησης.
Παράλληλα μελετάται το ενδεχόμενο η Διεύθυνση Διαβατηρίων της Ελληνικής Αστυνομίας να μπορεί να συνάψει συμφωνίες με Πανεπιστήμια για την έκδοση τίτλων σπουδών με προδιαγραφές ανάλογες με αυτές των αστυνομικών ταυτοτήτων προκειμένου να καταπολεμηθεί το φαινόμενο της πλαστογράφησης πτυχίων που δίνουν οι πανεπιστημιακές σχολές ενώ δεν αποκλείεται να αναλάβει την έκδοση και των αδειών παραμονής - εργασίας των αλλοδαπών που μέχρι σήμερα έχουν αναλάβει ιδιωτικές εκτυπωτικές εταιρείες» 


READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Ithagenizate them or not?!!

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Τετάρτη, Φεβρουάριος 03, 2010 0 σχόλια
Είμαι εναντίον του δημοψιφίσματος για την ιθαγενειοποίησης των μεταναστών. 
Ακριβώς όσο αντίθετος είμαι και με την επιβολή της ιθαγενειοποίησης.
Δεν πρέπει να τίθεται καν θέμα ιθαγένειας, κυρίως για δύο λόγους.

Πρώτον επειδή, είναι ανόητο να βάζεις διλλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Οι άνθρωποι, είναι πρόσωπα αλλά ως πτωτική φύση, βρίσκονται παράλληλα και υπό την επίδραση των φυσικών νόμων. Όπως λοιπόν, στην φύση ισχύει ο κανόνας της Αρχής Διατήρησης της Ενέργειας, έτσι και στην ανθρώπινη συμβίωση (εκτός των άλλων κανόνων) πρέπει να ισχύει η Αρχή της Διατήρησης της Ταυτότητας, τωω προσώπων και των λαών. Οτιδήποτε διαφορετικό από αυτό, μπορεί να αποβεί καταστροφικό για την συνύπαρξη των ανθρώπων.


Δεύτερον και συνέπεια του πρώτου λόγου, είναι ο διχασμός μεταξύ των ημεδαπών, χάριν των αλλοδαπών. Διότι τα διλλήματα που διχάζουν, δεν έχουν αξία, αλλά την αποκτούν, όταν γίνονται αποδεκτά από τους ανθρώπους. Και όταν τα διλλήματα αυτά παρουσιάζονται ως επιχειρήματα που υπόσχονται ειρήνη, με την κατάλληλη συνοδία της αγαπολογίας, που φλομώνουν το μυαλό με φαντασιώσεις ενός επίγειου παραδείσου (με θεό τον άνθρωπο), τότε κάποιοι θα σπέυσουν να γίνουν «αγωνιστές, εκ του μη όντος εις το είναι» (σύγχρονοι Δον Κιχώτες), υπέρ των δικαιωμάτων των τρέχα γύρευε και θα εναντιωθούν στους αγωνιστές του πιάστο αυγό και κούρεφτο.


Γιατί να είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος; Θα κάναμε ποτέ δημοψήφισμα για να ψηφίσει ο λαός, αν αναπνέουμε ή όχι;


Και κάτι ακόμη.
Σε μία χώρα, όπου το ψέμα έγινε κανόνας και η αλήθεια βαρετή, όπου οι μεοψηφίες αποκτούν δικαιώματα προτεραιότητας (εναντίον άκουσον άκουσον) της πλειοψηφίας (φροντίζουν κάποιοι), υπάρχουν δύο περιπτώσεις:


1. Η πλειοψηφία να θέλει την απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά των μεταναστών, οπότε δεν τίθεται θέμα. Lets ithagenizate them. Why not? Peace!!!


2. Η μειοψηφία να θέλει την απόδοση ιθαγένειας στα παιδία των μεταναστών, οπότε δεδομένου ότι η μειοψηφίες έχουν τα δικαιώματα της προτεραιότητας, lets ithagenizate them!!! 

Κ.Π.

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Γιατί επιτρέπει ο Θεός τις δοκιμασίες και τον πόνο (μία προσωπική ερμηνεία)

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Τρίτη, Φεβρουάριος 02, 2010 0 σχόλια

Κάποιες καρδιές φαίνονται άδειες
χωρίς πίστη, χωρίς Θεό
σαν μια λευκή σελίδα χαρτί.
Άδεια! Κενή! Τίποτα!
Μερικές σελίδες όμως, ενώ 
φαίνονται άδειες, σαν να μην έχει 
γραφτεί ποτέ τίποτα, περιμένουν 
μια στιγμή, να χυθεί λίγη μελάνη 
πάνω τους, και τότε εμφανίζεται 
αυτό που ήταν χαραγμένο.
Έτσι είναι και αυτές οι καρδιές. 
Μοιάζουν άδειες, 
μοιάζουν κενές, 
μοιάζουν τιποτένιες.
Μα είναι δημιουργήματα του Θεού. 
Αυτό σημαίνει πως ο Θεός
έχει χαράξει κάποιες αρετές μέσα τους, 
ακόμη και αν οι ίδιες δεν το ξέρουν.
Περιμένουν λοιπόν και αυτές
εκείνη τη στιγμή που θα 
εμφανιστούν εκείνα που ο Θεός
χάραξε μέσα τους. 
Η καρδιά όμως δεν λειτουργεί 
με μελάνη, αλλά με αίμα.
Αυτό είναι το συστατικό της ζωής.
Γι' αυτό επιτρέπει ο Θεός, πολλές
φορές, να ματώσει η καρδιά, ώστε
να φανούν αυτά που χάραξε μέσα
της. 
Και τότε βλέπεις, αντί για μια
καρδιά άδεια, κενή και τιποτένια, 
να φανερώνεται 
μια καρδιά γεμάτη πίστη, 
μια καρδιά γεμάτη ελπίδα, 
μια καρδιά γεμάτη αγάπη.

Κ.Π.



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Π.ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΣΑΡΑΝΤΟΣ "ΟΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ"

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 01, 2010 1 σχόλια

ΟΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ          ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ
 
Εισήγηση του Αρχιμανδρίτου Π.Σαράντη Σαράντου  σε σχετική  ημερίδα  την οποία οργάνωσε ο π. Βασίλειος Βολουδάκης.
(Σχόλιο "Κλασσικοπερίπτωσης": Η άποψη του Π. Σαράντη για την παιδεία είναι απολύτως ενδιαφέρουσα αφού  εκτός απο καταξιωμένος- κατα κοινή ομολογία- ιερέας,  υπηρέτησε ευδοκίμως  επι 35 χρόνια την εκπαίδευση ως Καθηγητής  Φιλόλογος.)  


 
Πρωτίστως ὀφείλω κάποιες διευκρινίσεις ὡς πρός τήν ἐπικε φαλίδα τοῦ θέματός μου. 
Τί ἐννοοῦμε μέ τή φράση θεανθρώπινες ρίζες καί τί ἐννοοῦμε μέ τόν ὅρο ἐκπαίδευση. 
 Γιά ποιά ἐκπαίδευση μιλᾶμε καί σέ ποιό χρονικό εὖρος ἐκτείνεται. 
Πιστεύουμε λοιπόν ὅτι μέ τόν ὅρο ἐκπαίδευση, ἐννοοῦμε τή διαμόρφωση τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ Ἐθνικοῦ, Ἑλληνικοῦ μας συ στήματος.  Οἱ ρίζες του βρίσκονται στόν ἀρχαῖο Ἑλληνικό πολιτισμό μας καί δή στήν ἀριστουργηματική γλῶσσα του.  Πολλά κείμενα τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς κλασσικῆς ἐποχῆς ἀποκαλύπτουν τίς θεανθρώπινες ρίζες τοῦ πολιτισμοῦ μας.  Οἱ ἀναφορές τῶν πρό Χριστοῦ προγόνων μας στούς θεούς φαίνεται νά καλύπτουν σέ κάποιο μικρό βαθμό τίς πνευματικές ἀναζητήσεις τους.  Ὅλη ἡ λοιπή δημιουργία πασχίζει νά καλύψει τίς κοινωνικές ἀνάγκες τους.  Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες προσπάθησαν νά συγκροτήσουν μιά ὀργανωμένη πολιτεία μέσα στήν ὁποία νά μποροῦν νά ἀναπτύξουν τόν πολιτισμό τους καί τίς ἀξίες τους.  Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τήν Πολιτεία τοῦ Πλάτωνα.  Ἐκτός τῶν πολλῶν ἄλλων ἀξιῶν πού ἀναφέρει εἶναι ἠ ὀργάνωση τῆς Παιδείας.  Ἐπιμένει στή μουσική καί γυμναστική ἀγωγή τῶν παιδιῶν.  Ἡ εὐνομούμενη Ἀθηναϊκή Δημοκρατία, ἰσχυρίζεται ὁ Πλάτων, θά πρέπει πολύ νά προσέχει, τί μουσική ἀκοῦνε τά παιδιά.  Ἐνδέχεται νά ἀλλοτριωθεῖ ὅλο τό ἦθος τῶν νέων ὅταν ξένοι πρός τήν παράδοση μουσική ρυθμοί κατακλύσουν τίς ἀκοές τους τή διάνοιά τους καί τήν ψυχή τους.  Μαζί μέ τήν μουσική, θά ἀλλοτριωθεῖ καί ὁ ἀναπόσπαστα συνδεόμενος λόγος.  Τό κακό θά ἁπλωθεῖ σ’ ὅλη τή γενιά καί ἀπό αὐτή στίς ἑπόμενες. 
Γιαυτό καί οἱ νόμοι τῆς πολιτείας ἦταν αὐστηροί, ἐφόσον ἤθελαν ὡς ὀργανωμένη εὐνομούμενη πολιτεία νά προσφέρουν παιδεία καθαρή, δημοκρατική, καί συμβατή μέ τήν ἱστορία καί τήν παράδοση τῆς Ἀθήνας.  Τό αὐτό ἐπεδίωκεκαί ἡ Σπάρτη.  Νά μήν ἀλλοτριώνεται ἡ παράδοση, ἡ ἀγωγή, οἱ ἀξίες, τό σπαρτιατικό ἡρωϊκό πνεῦμα. 
Ἀντίστοιχη ἦταν ἡ ἔγνοια τοῦ Ἀριστοτέλη καί πολλῶν ἄλλων ἐπιφανῶν προγόνων μας γιά τή διάπλαση τοῦ ἤθους καί τοῦ χαρακτήρα τῶν νέων τῆς πατρίδας μας.
 
Μέ τήν Ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου μας, μέ τό λόγο Του, τά θαύματά Του, τή ζωή Του, τό μαρτύριο καί τό θάνατό Του, τήν Ἀνάστασή Του καί τήν ἔνδοξο Ἀνάληψή Του εἰς οὐρανούς οἱ ρίζες τῆς παιδείας μας θεανθρωποποιοῦνται.  
 
Ὑποστατικά ἑνωμένος ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ τέλειος Θεός μέ τήν ἀνθρώ πινη φύση μας, τῆς μεταδίδει τά χαρί σματά Του στό βαθμό πού τά ἀποδεχόμαστε καί τά ἀξιοποι οῦμε.  Ἀπό τήν ἐποχή τοῦ θεανθρώπου Κυρίου μας ἡ ἐκπαίδευσή μας ἑδραιώνεται πάνω σέ δύο ἀταλάντευτους ἄξονες, πάνω στήν πλού σια προσφορά τῶν δωρεῶν τῆς χάριτός Του μέ τή μορφή θεανθρώ πινης παιδείας καί πάνω στήν εὐελιξία τῆς θεόσδοτης ἐλευθερίας τῆς προσωπικότητός μας δημιουργημένης κατ’ εἰκόνα δική Του καί καθ’ ὁμοίωσιν. 
 «Θέλομεν τόν Ἰησοῦν ἰδεῖν» εἶπαν στούς μαθητές τοῦ Κυ ρίου οἱ Ἕλληνες πού βρίσκονταν στήν ἑορτή τῶν Ἑβραίων στά Ἱερο σόλυμα.  Ὁ Φίλιππος πλησίασε τόν Ἀνδρέα καί στή συνέχεια καί οἱ δύο μαθητές ἀπευθύνθηκαν στόν Κύριο, ἐπειδή μέχρι ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός ἐνδιαφερόταν ἀποκλειστικά γιά τούς Ἰουδαίους καί καθόλου γιά τούς Ἐθνικούς.
Ἡ στροφή τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ Κυρίου μας πρός τούς Ἕλληνες ἀποκαλύπτει τή διάθεση τῶν Ἑλλήνων πρός τό Χριστό καί τήν ἀποδοχή τῆς διδασκαλίας Του καί ζωῆς Του, μέ συνέπεια τή δημιουργία ὁλοκλήρου τοῦ θεανδρικοῦ οἰκοδημήματος τοῦ Ἑλλη νοχρι στιανικοῦ πολιτισμοῦ.
Βαρυσήμαντες εἶναι οἱ παρατηρήσεις τοῦ ἁγίου Νεκταρίου πάνω στό θέμα:
«Ὁ Ἕλλην ἐγεννήθη κατά θείαν πρόνοιαν διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος· τοῦτο τό ἔργον ἐκληρώθη αὐτῷ· αὕτη ἦν ἡ ἀποστολή αὐτοῦ· αὕτη ἡ κλῆσις αὐτοῦ ἐν τοῖς ἔθνεσιν· μαρτύριον ἡ ἐθνική αὐτοῦ ἱστορία· μαρτύριον ἡ φιλοσοφία αὐτοῦ· μαρτύριον ἡ κλίσης αὐτοῦ· μαρτύριον αἱ εὐγενεῖς αὐτοῦ διαθέσεις· μαρτύριον ἡ παγκόσμιος ἱστορία· μαρτύριον ἡ μακροβιότης αὐτοῦ, ἐξ ἧς δυνάμεθα ἀδιστάκτως 
νά συμπεράνωμεν καί τήν αἰωνιότητα αὐτοῦ, διά τό αἰώνιον ἔργον τοῦ Χριστιανισμοῦ μεθ’ οὗ συνεδέθη ὁ Ἑλληνισμός διότι ἐνῷ ὅλα τά ἔθνη τά ἐμφανισθέντα ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς ἦλθον καί παρῆλθον, μόνον τό Ἑλληνικόν ἔμεινε ὡς πρόσωπον δρῶν ἐπί τῆς παγκοσμίου σκηνῆς καθ’ ὅλους τούς αἰῶνας· καί τοῦτο, διότι ἡ ἀνθρωπότης δεῖται αἰωνίων διδασκάλων· μαρτύριον τέλος ἡ ἐκλογή αὐτοῦ μεταξύ τῶν ἐθνῶν ὑπό τῆς θείας προνοίας, ὅπως ἐμπιστευθῇ αὐτῷ, τήν ἱεράν παρακαταθήκην τήν ἁγίαν πίστιν, τήν
θρησκείαν τῆς ἀποκαλύψεως καί τό θεῖον ἔργον τῆς ἀποστολῆς αὐτῆς, τό αἰώνιον ἔργον τῆς σωτηρίας διά τῆς διαπλάσεως ἁπάσης τῆς ἀνθρωπότητος κατά τάς ἀρχάς τῆς ἀποκαλυφθείσης θρησκείας…
Ἐν τῇ ἱστορίᾳ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπό τῆς πρώτης σελίδος αὐτῆς ἀναφαίνεται ἡ τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς ἐν τῷ Χριστιανισμῷ δρᾶσις καί ἡ κλῆσις αὐτῆς, ἵνα ἀναλάβῃ τό μέγα τῆς ἀποστολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ ἔργον.  Οἱ θεῖοι τοῦ Σωτῆρος λόγοι νῦν ἐδοξάσθη ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου, ὅτε ἀνηγγέλθη αὐτῷ, ὅτι Ἕλληνες ἤθελον ἰδεῖν αὐτόν, ἐνεῖχον βαθεῖαν ἔννοιαν· ἡ ῥῆσις ἦν προφητεία, πρόῤῥησις τῶν μελλόντων· οἱ ἐκεῖ ἐμφανισθέντες Ἕλληνες ἦσαν οἱ ἀντιπρόσωποι ὅλου τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους· ἐν τῇ παρουσίᾳ αὐτῶν διεῖδεν ὁ θεάνθρωπος Ἰησοῦς τό ἔθνος ἐκεῖνο, εἰς ὅ ἔμελλε νά παραδώσῃ τήν ἱεράν παρακαταθήκην, ἵνα διαφυλαχθῇ τῇ ἀνθρωπότητι.  Ἐν τῇ ἐπιζητήσει αὐτῶν διέγνω τήν προθυμίαν τῆς ἀποδοχῆς τῆς ἑαυτοῦ διδασκαλίας, διεῖδε  τήν ἑαυτοῦ δόξαν, τήν ἐκ τῆς πίστεως τῶν ἐθνῶν, καί ἀνεγνώρισε τό ἔθνος, ὅπερ πρός τόν σκοπόν τοῦτον προώριστο ἀπό καταβολῆς κόσμου.
Τό  Ἑλληνικόν ἔθνος ἀληθῶς πρός τόν σκοπόν τοῦτον ἐκλήθη ἀπό καταβολῆς κόσμου καί πρός τοῦτον μαρτυρεῖται διαπεπλασμένον· ὁ Θεός ἐν τῇ θείᾳ αὐτοῦ προνοίᾳ διέπλασεν αὐτό ὀφθαλμόν τοῦ σώματος τοῦ συγκροτουμένου ὑφ’ ἀπάσης τῆς ἀνθρωπότητος».
Στίς παραπάνω διαπιστώσεις ἔχει καταλήξει ὁ ἅγιος Νεκτάριος, γιατί ἀσφαλῶς ἔχει βαθύτατη τήν ἐμπειρία τῶν Ἁγίων Γραφῶν.
Ἡ θεόπνευστη Μετάφραση ὑπό τῶν Ἑβδομήκοντα τῆς Παλαι ᾶς Διαθήκης ἑνώνει τήν Π.Δ. μέ τήν Καινή καί τήν καθιστᾷ ἰσόκυρη καί ἱσοστάσια μέ αὐτήν (τήν Καινή).  Καί τά ἱστορικά βιβλία της καί τά διδακτικά - ἠθικά, καθώς καί τά προφητικά, ἀποτελοῦν θαυ μάσια ἀναγνώσματα πρός καταρτισμό καί κατήχηση τῶν νεωτέρων ἀλλά καί ὡς διά βίου ἐν Χριστῷ Παιδεία τῶν μεγαλυτέρων. 
Τό κυριότερο βιβλίου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, τό Ψαλτήριο ἀπετέλεσε πολύ πρώιμα ἀναπόσπαστο μέρος τῆς θείας λατρείας μας, ὅλων τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν.  Τό ἱερό Ψαλτήριον τοῦ Δαβίδ ἀποτελοῦσε τόν κύριο κορμό τῆς λατρείας τῆς συναγωγῆς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.
Ἔχει ἑρμηνευθεῖ ἀναλυτικά, φιλολογικά καί θεολογικά ἀπό τούς μεγάλους πατέρες, ἱερό Χρυσόστομο, Μέγα Βασίλειο καί ἀπό πολλούς ἄλλους, γιά νά γίνεται εὐκολότερα κατανοητό.  Δίδεται ὡς πνευματικός σωστικός κανόνας στούς σοβαρῶς ἁμαρτάνοντες, οἱ ὁποῖοι ἐκ τοῦ ἰαματικοῦ ἀποτελέσματος ἀντιλαμβάνονται τήν ἀξία του καί δοξάζουν τό Θεό πού ἐμπνέει στά ὄργανά Του, στούς δικούς Του τέτοιας ὑψηλῆς ποιότητος δημιουργήματα....
Εἰρήσθω δέ ἐν παρόδῳ ὅτι ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἑρμηνεύο ντας τά κείμενα τῆς Καινῆς Διαθήκης δέν παρέλειπε σχεδόν ποτέ νά κάνει ἀναφορές στήν Παλαιά Διαθήκη, καί δή στή χριστοθεραπευτική δύναμη τοῦ Ψαλτηρίου.  Ἔτσι πάντοτε ἰσχύει τό τοῦ Χρυσορρήμονος ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:  «Ἡ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις τῶν οὐρανῶν ὑπά νοιξίς ἐστιν».  Τό ἀποτέλεσμα τῆς γνώ σεως πηγάζει καί ἀπό τόν ἄρι στο διδάσκαλο πού εἶναι ἡ ἄκτιστη θεία Χάρη μεταδιδόμενη ἀπό τό χειροτονημένο ὀρθόδοξο ποιμένα καί ἀπό τήν καλή προαίρεση καί ἀποδοχή τοῦ δέκτη, τοῦ κατηχουμένου ἤ ἤδη πιστοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας διά βίου μαθη τοῦ τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ πολυετής, πενιχρή ὅμως, ἐμπειρία μας στή διδαχή τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ μᾶς ἔχει πείσει, ὅτι ἡ ἐξ ἀπαλῶν ὀνύχων ἀκρόαση τῆς Παλαιᾶς καί τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἀπό τά παιδιά ἀποτελεῖ πρωταρχικό παράγοντα οὐσιαστικῆς θεανθρώπινης Παιδείας.  Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σπαρμένος στίς τρυφερές ψυχές τῶν παιδιῶν ὡς ἐπί τό πλεῖστον φυλάσσεται ἐν τῷ κρυπτῷ ταμείῳ τῆς ψυχῆς, δέν χάνεται, ἀλλά ἴσως κάποτε ξαναφυτρώνει καί ἀποδίδει καρπούς.  «Ὁ οὐρα νός καί ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι».
Ὁ Ἀπ. Παῦλος μεταφέρει πρός τούς Ἀθηναίους προγόνους μας ὁλόκληρη τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, χωρίς νά ἀποκρύψει καί τά δυσκολότερα, τά περί Ἀναστάσεως.  Οἱ Ἀθηναῖοι πρόγονοί μας ἄμεσα ἀντιδροῦν ξενιζόμενοι ἀπό τό ξένο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως.  Πολύ σύντομα ὅμως ὡς καλοπροαίρετοι, σκεπτόμενοι, φωτιζόμενοι, συστέλλουν τίς ἀνερμάτιστες ἀντιδράσεις τους καί παραδίδονται στή νέα πίστη, στό μόνο ἀληθινό θεανθρώπινο τρόπο ζωῆς.  Ἀπό γενιά σέ γενιά, ἀπό πόλη σέ πόλη ἐξαπλώνεται ἡ νέα πίστη.
Τό σκοτάδι τοῦ εἰδωλολατρικοῦ κατεστημένου καί οἱ αἱ ρέ σεις  δέν καταφέρνουν νά λυγίσουν τούς προγόνους μας, τούς Ἕλ ληνες καί νά τούς ἐμπλέξουν στίς ἐνδοκοσμικές ἤ δαιμονικές προκλήσεις τους.  Ἡ ρωμαϊκή αὐτοκρατορία κατακτήθηκε πνευμα τι κά ἀπό τό ἑλληνικό πνεῦμα καί τόν ἑλληνικό πολιτισμό, δυνα μω μένο ἀπό τή νέα χριστιανική πίστη καί χαριτωμένο ἀπό τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ.
Θεμελιακό ρόλο στή διαμόρφωση ἀποτελεσματικῆς θεανθρώπινης παιδείας ἔπαιξαν οἱ προσωπικότητες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν.
 Οἱ τρεῖς Ἱεράρχες μέ τή διδασκαλία τους καί τόν ἔνθεο τρόπο ζωῆς τους βοήθησαν τούς συγχρόνους τους: 
 α)  Νά ἀποκτήσουν τήν ἰσορροπία τῶν σχέσεων τῶν ἀνθρώ πων ὡς ἀδελφῶν μεταξύ τους καί μέ τόν ἐν Τριάδι Θεό.  Ὅλη τους ἡ ζωή ἦταν ἀφιερωμένη στό Χριστό καί παράλληλα ἀμέριστο ἦταν καί τό πνευματικό καί πρακτικό ἐνδιαφέρον γιά τόν ἄνθρωπο, μέ κορυφαῖο τό Μ. Βασίλειο μέ τή Βασιλειάδα.
β)  Νά ἐντοπίσουν τόν πνευματικό τους ἀγώνα στήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς.  Νοῦς καί καρδιά σέ μιά χαρισματική ἑνότητα μεταξύ τους, καθαιρόμενα ἀπό τή Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γίνονται τά κάτοπτρα τῆς θέας τοῦ Θείου Φωτός, πού θερμαίνει καί τρανώνει τή φιλόθεη καί φιλάνθρωπη δύναμη τῆς καρδιᾶς.  Μορφωτικό πρότυπο γιά τούς πολίτες ὁλόκληρης τῆς Εὐρώπης μέχρι τόν ἑνδέκατο αἰώνα εἶναι ὁ Θεάνθρωπος καί ὄχι τά ἄλλα πρό Χριστοῦ εἴδωλα.
γ)  Νά καταλάβουν οἱ πιστοί τό δυαδικό σχῆμα πνευματικῆς παράδοσης: Πνευματικός πατέρας - πνευματικό τέκνο.  Γνωστά ζεύγη ὑπῆρξαν: Χριστός - Παῦλος, Παῦλος – Χρυσόστομος, Μ. Ἀντώ νιος – Μ. Ἀθανάσιος, Συμεών εὐλαβής –Συμεών Ν. Θεολόγος καί ἄπειρα ἄλλα τέτοιας ποιότητος ζεύγη, πού καί μέχρι σήμερα ἀπολαμβάνουν τούς γλυκυτάτους καρπούς τῆς ἐν Χριστῷ μυστικῆς πνευματικῆς καθοδήγησης.  Οἱ προσευχές τῶν πνευματικῶν πατέρων συνδυαζόμενες μέ τίς πνευματικές συμβουλές τους ἀναδεικνύ ουν ὑγιῆ πνευματικά τέκνα.
δ)  Νά συνειδητοποιοῦν ὅτι εἶναι πάροικοι καί ὁδῖτες τοῦ κόσμου τούτου.  Πανδοχεῖόν ἐστιν ὁ παρών βίος διεκήρυσσε ὁ Χρυσόστομος.  Γιαυτό χρειάζεται ἀξιοποίηση τοῦ χρόνου τοῦ παρόντος βίου, διότι ὁ θεανθρώπινος τρόπος ζωῆς στήν παρούσα στρατευομένη μας Ἐκκλησία ἀποτελεῖ καί τήν προϋπόθεση καταξίωσης στή θριαμβεύουσα Ἐκκλησία, στήν αἰώνια ζωή.
ε)  Νά μή πιαστοῦν στά δόκανα τῆς ἁμαρτίας.  Τό πᾶν εἶναι ὁ Χριστός κατά τούς Τρεῖς Ἱεράρχες καί αὐτό ἐπανελάμβανε ὁ θεοφώτιστος σύγχρονος πατέρας μας Πορφύριος.  Λέγει χαρακτηριστικά ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅτι συναναστρεφόμαστε - ἐννο οοῦσε τόν ἑαυτό του καί τό φίλο του καί συμφοιτητή του Μ. Βασίλειο – στά μεγάλα Πανεπιστήμια τῆς ἐποχῆς ὅλους τούς συμφοιτητές μας.  Ὅταν ὅμως διαπιστώναμε πρόκληση καί πρόσκληση στήν ἁμαρτία  καί στόν κοσμικό τρόπο ζωῆς, τρέχαμε μακρυά, ὅπως τρέχουν ἀσυγκράτητα μακρυά ἀπό τή φωτιά πού πάνω σ’ αὐτήν προετοιμάζονται νά ψηθοῦν τά χρονιάρικα κατσίκια.
στ)  Νά γίνουν μέτοχοι τῆς Ἀληθείας πού εἶναι ὁ Χριστός καί τῆς διδασκαλίας του.  Καί οἱ τρεῖς τους πολέμησαν ἀνυποχώρητα τήν αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ, ἐπειδή πίστευαν ὅπως καί ὁ θεῖος Παῦλος «γνώσεσθε τήν Ἀλήθειαν καί ἡ Ἀλήθεια ἐλευθερώσει Ὑμᾶς». 
ζ)  Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θεωροῦσε τά πάντα δεύτερα, τρίτα κτλ. μπροστά στή θεανθρώπινη ἐκπαίδευση τῶν νέων.  Καί οἱ τρεῖς Τους ὁμολογοῦν τήν καταλυτική εὐεργετική ἐπίδραση τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν μητέρων τους καί τοῦ θεανθρωπίνου τρόπου ἀγωγῆς ἐκ μέρους τους.
η)  Νά ἐντάξουν ἁρμονικά τόν ἀναγεννώμενο ἄνθρωπο μέσῳ τῆς θεανθρώπινης ἐκπαιδεύσεως στό κοινωνικό σύνολο.  Οἱ κανονισμοί πού ἴσχυαν στή Βασιλειάδα καί οἱ ὅροι (=κανονισμοί) πού συνέταξε ὁ Μ. Βασίλειος γιά τή συμβίωση τῶν μοναχῶν καί μοναζουσῶν στά μοναστήρια ἀποτελοῦν ἰσχυρότατα τεκμήρια τῆς τέλειας ἐν ὑπακοῇ θεανθρώπινης ποιότητας κοινωνίας καί συνεργασίας.  Διά βίου θεανθρώπινη ἐκπαίδευση πρός ἀδιάλειπτη προκοπή ἀπό τό «κατ’ εἰκόνα πρός τό καθ’ ὁμοίωσιν».
Ἡ ἀξιοθαύμαστη συρροή τῶν πιστῶν πρός τά ὀρθόδοξα μοναστήρια μας σ’ ὅλες τίς ἐποχές ἀλλά καί σήμερα καθώς καί ἡ ἀνάπαυση πού αἰσθάνονται, μαζί μέ τήν κατάνυξη καί τήν εὐλάβεια ἀποτελοῦν τήν ἀπόδειξη τοῦ δυνατοῦ, τοῦ ἁρμονικοῦ, παρθενικοῦ καί κοινωνικοῦ τρόπου ζωῆς μέσα στή σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.
Ὁ νέος χριστιανικός τρόπος ζωῆς, ἡ χριστιανική γνώση, ἡ πνευματική ἐν Χριστῷ ἐμπειρία εἰσέδυσαν σ’ ὅλους τούς τομεῖς τῆς ἐκπαιδεύσεως μέ ἀποκορύφωμα τήν ἀλληλοπεριχώρηση τῆς χρι στιανικῆς παιδείας μέ τήν κοσμική σ’ ὅλες τίς βαθμίδες τῆς ἐκπαι δεύσεως στή νέα ρωμαϊκή αὐτοκρατορία, μέ κέντρο τή Νέα Ρώμη, τήν Κωνστα ντι νούπολη.
Ὅλες οἱ βαθμίδες ἐκπαιδεύσεως ἀπό τή χαμηλότερη ἕως τήν Πανεπιστημιακή δένονται μέ τό χριστοφωτίζον ὀρθόδοξο δόγμα, μέ τήν ἐσωτερική μυστική ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, ἡ ὁποία καθίσταται πλέον καί διδακτή.  Ἡ παιδεία ἐμπλουτίζεται μέ τά ἀνακαινιστικά καί ἀναστάσιμα βιώματα προσφέροντας στήν ἐκπαίδευση καί διά τῆς ἐκπαιδεύσεως στούς νεωτέρους καί στούς μεγαλυτέρους καρπούς πνευματικούς τῆς θεανθρώπινης ζωῆς, τῆς καταξιωμένης ἐπιστήμης καί τῆς ἀληθοῦς ὄντως γνώσεως.
Μέσα στή χιλιετῆ περίοδο τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας ὅλα τά ἐπίπεδα τῆς γνώσεως φωτίστηκαν ἀπό τό ἄπλετο Φῶς τῆς Χριστιανικῆς ζεούσης πίστεως καί ζωῆς.  Ἡ ἐκπαί δευση ἔγινε ἕνα ἀποτελεσματικό ἐργαλεῖο συνολικῆς θεανθρώπινης καλλιεργείας τοῦ ἀνθρώπου, πού τόν βοήθησε νά καταξιωθεῖ ὡς καλός καί ἄξιος πολίτης αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀλλά καί νά ἔχει λαμπρές ἐλπίδες ζωῆς αἰωνίου.
Ἀκόμη καί λίγο πρίν ἀπό τήν ἅλωση τῆς Πόλης καί μετά τήν ἅλωση οἱ θεανθρώπινες ρίζες τῆς ἐκπαιδεύσεως ἔδωσαν καρπούς παρηγορίας καί εὐψυχίας. Δημιουργήθηκαν τραγούδια βγαλμένα ἀπό τίς ψυχές τῶν Ἑλλήνων πού ἐπιβεβαίωναν τά προσωπικά τους ἐρείσματα στή ζωντανή θεανθρώπινη Παιδεία καί ἐν ταυτῷ τήν ἐκ βαθέων ἐξομολόγηση γιά τίς προσωπικές ἁμαρτίες καί τήν ἔνθερμη παράκληση γιά τή διάσωση ἀπό τούς ἐπερχόμενους κινδύνους.  Δέν τούς φοβίζει τό μαρτύριο, ἀλλά ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία πού μπορεῖ νά φθάσει στήν ἄρνηση τῆς πίστεως καί φεῦ στήν προδοσία. 
Στό παρακάτω κείμενο πού ἦταν εὐχή τοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως Γενναδίου Σχολαρίου μετά τήν ἅλωση φαίνεται ἡ ποιότητα τῆς θεανθρώπινης παιδείας καί τῆς δικῆς του, ἀλλά καί τοῦ ποιμνίου του:
«Δῶσε μας, Κύριε, ὑπομονή πού νά συνοδεύεται ἀπό εὐχαριστία, γιά ὅσο χρόνο ἡ δίκαιη καί θαυμαστή ἀπόφασή Σου θέλει νά δοκιμαζόμαστε στό στάδιο αὐτό τῶν πειρασμῶν· καί ἄν ἐπιτρέψεις νά βασανιζόμαστε μέσα στήν τρικυμία τῶν πειρασμῶν ὥς τό τέλος τῆς ζωῆς μας, διαφύλαξε τουλάχιστον τίς ψυχές μας.  Φέρε μας πίσω στή δική Σου ἀγάπη καί στερέωσε πάνω της κάθε μας ἐπιθυμία.  Μπορεῖ νά χάσαμε τά πάντα, ἀλλά μήν ἀφήσεις νά χάσουμε Ἐσένα, γλυκύτατε καί αἰώνιε Πατέρα μας πού προνοεῖς γιά μᾶς.  Μή μᾶς ἀποκλείσεις ἀπό τήν εὐτυχία πού μᾶς περιμένει στό μέλλον καί ἀπό τήν ἀληθινή ζωή κοντά Σου.  Γιατί ἄν πρόκειται, Κύριε νά ἔχουμε Ἐσένα, τίποτε δέν χάσαμε.  Ἄν πρόκειται νά ζοῦμε γιά πάντα κοντά Σου, κανένα κακό δέν ἔχουμε πάθει.  Ἄν πρόκειται νά κερδίσουμε τήν αἰώνια πατρίδα, καθόλου δέν θά μᾶς λυπήσουν οἱ συμφορές τῆς πρόσκαιρης ζωῆς».
Ἡ ριζωμένη στό Θεάνθρωπο παιδεία, πάντοτε ζῶσα καί ἀκμαία φτάνει στήν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας.  Τώρα φαίνονται ξεκάθαρα οἱ ἀντοχές αὐτῆς τῆς παιδείας πού ὡς συγκεκριμένη ἐκπαίδευση παρέχεται ἀπό τούς ἱερεῖς καί μοναχούς μέσα στά Κρυ φά Σχολειά τῶν ἱερῶν Ναῶν, τῶν τοπικῶν ἐνοριῶν καί τῶν μονα στηριῶν μας, τῶν δύο ὑγιεστάτων πνευμόνων τῆς Ἐκκλησίας μας καί τοῦ Ἔθνους μας. 
Αὐτές τίς θεανθρώπινες ρίζες πότισε ὁ Πατροκοσμᾶς καί συνέστησε αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ἐκπαίδευση πού ἔβγαλε ἀνθρώπους χριστοκαταξιωμένους, πού βάσταξαν ἡρωικά τό βάρος τῆς σκλα βιᾶς καί ἐμπονότατα ἐγκυμόνησαν στά σπλάχνα τους τήν πολυπό θητη σέ κάθε ἄνθρωπο λευτεριά.  Χιλιάδες νεομάρτυρες παιδαγωγημένοι ἀπό τόν ἅγιο Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό πρόσφεραν στό Χριστό τά αἵματά τους καί τή ζωή τους.
Συγκεκριμένα στίς ἱεραποστολικές περιοδεῖες του δίδασκε μέ σθένος τούς ὑπόδουλους προγόνους μας:
 
«Μήν φοβᾶστε κανένα.  Δῶστε ὅ,τι σᾶς ζητοῦν.  Δῶστε χαράτσια, χρήματα, πράγματα.  Καί τό κορμί σας ἄς τό καύσουν, ἄς τό τηγανίσουν.  Δέν θά δώσετε μόνο τήν ψυχή σας καί τόν Χριστό.  Ἀπ’ ἐκεῖ θά βγοῦν ὅλα.  Καί ἀνοῖξτε σχολεῖα ἑλληνικά.  Νά βάλετε ὅλοι σας, γιά νά σπουδάζουν ὅλα τά παιδιά, χωρίς νά πληρώνουν.  Νά μάθουν τά παιδιά τήν ἑλληνική γλῶσσα, γιά νά ξεσκεπάσουν ὅλα τά μυστήρια τῆς ζωῆς καί τῆς Ἐκκλησίας μας, πού εἶναι ἐκεῖ κρυμμένα.
Ἀπό τό σχολεῖον μανθάνομεν τό κατά δύναμιν τί εἶναι Θεός, τί εἶναι ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἄγγελοι, ἀρχάγγελοι τί εἶναι δαίμονες, τί εἶναι Παράδεισος, τί εἶναι κόλασις, τί εἶναι ἁμαρτία, ἀρετή.  Ἀπό τό σχολεῖον μανθάνομεν τί εἶναι ἁγία Κοινωνία, τί εἶναι Βάπτισμα, τί εἶναι τό ἅγιον Εὐχέλαιον, ὁ τίμιος Γάμος, τί εἶναι ψυχή,  τί εἶναι κορμί… τό σχολεῖον ἀνοίγει τές ἐκκλησίες, τό σχολεῖον ἀνοίγει τά μοναστήρια.  Ἀνίσως καί δέν ἤτανε σχολεῖα, ποῦ ἤθελα ἐγώ νά μάθω νά σᾶς διδάσκω;»
 
 Ο Π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ
 
Δυστυχῶς στίς μέρες μας ὁ π.  Βασίλειος Θερμός καί οἱ ἐκ συγ χρονιστές ὁμοϊδεάτες του φρονοῦν ὅτι ἡ μοναδική σέ θεαν θρώπινο πλοῦτο λατρεία μας κατά τήν περίοδο αὐτή τσιμεντώθηκε – ἀκοῦ στε φράση Ἕλληνος πεπαιδευμένου ψυχιάτρου κληρικοῦ - καί ἑπο μένως συμπληρώνουμε ἐμεῖς, αὐτή ἡ παγκοσμίως ἀνα γνω ρισμένη θεία λατρεία πού ἐμπεριέχει τήν παιδεία τήν πλημ μυ ρι σμέ νη ἀπό τίς θεανθρώπινες ἀξίες, ἦταν τσιμεντωμένη καί ἔτσι τσιμεντώθηκαν καί οἱ πρόγονοί μας τοῦ 21 καί τσιμεντωμένοι ὄντες, θυσιαζόμενοι μᾶς χάρισαν τή λευτεριά, γιά νά τούς ἀποκαλοῦμε ἔτσι ἤ ἀλλιῶς ἀνάλογα μέ τή μανία πού κουβαλάει καθένας.  Καί ἀσφαλῶς ὡς μανία μπορεῖ νά χαρακτηρισθεῖ ἡ ἐπιμονή τοῦ π. Βασιλείου Θερμοῦ σέ κάθε φῦλλο τοῦ «Ἐφημερίου» νά πολυβολεῖ τή θεία Λατρεία μας καί νά διατυπώνει προτάσεις πού οὔτε καί οἱ ἑτερόδοξοι ἤ οἱ ἀλλόθρησκοι δέν διατυπώνουν. 
Δυστυχῶς μέ τήν ἐπικράτηση τοῦ Παπισμοῦ στήν Εὐρώπη ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τό Θεό.  Ἡ θεολογία τοῦ Θανάτου ἀποτελεῖ τό ἀποκορύφωμα τῆς ἐμπλοκῆς του μέσα σέ ἀμφισβητούμενες θεωρίες, δικανικά καί φιλοσοφικά σχήματα καί συστήματα, ρεύματα, μύθους καί παγανιστικές παραδόσεις.
Τώρα πιά ἔφθασε στόν ἀνθρωπισμό τῆς Pax Americana καί τοῦ ΝΑΤΟ, ἀφοῦ σύρθηκε ἀπό τήν φραγκική φεουδαρχία στήν κρατικοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ, τήν Ἱερά ἐξέταση, τίς Σταυροφορίες, τό Ναπολέοντα, τό Χίτλερ καί τόν Στάλιν.
Καί τώρα, χωρίς ρίζες θεανθρώπινες, σύρεται στούς δῆθεν δικαιολογημένους πολέμους τῆς Σερβίας, τοῦ Κοσόβου τοῦ Ἀφγανι στάν, τοῦ Ἰράκ καί ἀλλοῦ.
Ἐκτός ἀπό τά παραπάνω δεινά λίγο ἔλειψε τό Σεπτέμβριο τοῦ 2009 στή μαρτυρική Κύπρο νά παρασυρθοῦμε στήν ἀναγνώριση τοῦ Παπικοῦ πρωτείου.
Ἡ διεθνής Μικτή ἐπιτροπή διαλόγου παπικῶν καί ὀρθοδόξων εἶχε προετοιμάσει στή Ραβέννα ἕνα χρόνο πρωτίτερα ἕνα κατ’ οὐσίαν παπικό κείμενο ὑπογεγραμμένο καί ἀπό ἐμᾶς τούς Ὀρθο δόξους πού προσπαθοῦσε νά ἀποδείξει, παπικῇ βεβαίως τῇ νοοτρο πίᾳ, ὅτι κατά τήν πρώτη χιλιετία τοῦ χριστιανισμοῦ ἀναγνωριζόταν ἀπό τήν ἑνιαία τότε Ἐκκλησία τό πρωτεῖο τοῦ Πάπα.  Εὐτυχῶς πού τό ντοκουμέντο τῆς Ραβέννας, αὐτή ἦταν ἡ ἐπίσημη – ταπεινῶς φρονοῦμε – παραπλανητική ἐπικεφαλίδα του, δέχθηκε ἀμίληκτη κριτική ἀπό πλευρᾶς ὀρθοδόξου μέ κυριότερο καί ἁρμοδιότερο κριτικό τόν καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Τσελεγγίδη.
Οἱ ἀντιδράσεις αὐτονοήτως κορυφώθηκαν μέσα ἀπό τήν Ἑλληνική ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀπό Ἐπισκόπους, πρεσβυτέρους καί λαϊκούς, καθώς ἐπίσης καί τοπικά, στή μεγαλόνησο Κύπρο κατά τίς ἡμέρες πού διεξάγονταν οἱ συνεδριάσεις τῆς Διεθνοῦς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς. 
Ὄντως, λοιπόν, αὐτή ἡ ζέουσα θεανθρώπινη παιδεία στήν Ἑλλάδα καί στήν Κύπρο ἀπετέλεσε τό ἀνάχωμα κατά τοῦ σύγχρονου Παπικοῦ ἀπολυταρχικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, πού ζητοῦσε ἐδῶ καί τώρα ἀναγνώριση ἀπό τούς ἕτοιμους πρός ὑπογραφή «ὀρθοδόξους»  ἐκπροσώπους.  Καταλυτική ἦταν ἡ ἤπια, διακριτική ἀλλά σαφής, ἀντιδικτατορική θέση τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πού, λειτουργοῦσα Συνοδικά, δημοκρατικά καί Ὀρθόδο ξα πρόλαβε τό κακό, ἀφοῦ δήλωσε ἔγκαιρα καί ἀποτελεσματικά τή διαφοροποίησή της.  Εὐτυχῶς καί ἐδῶ λειτούργησε ἡ πανσθενουργός θεανθρώπινη παιδεία.
 
Ἀπό τή σύσταση τοῦ νέου ἐλεύθερου Ἑλληνικοῦ κράτους μέχρι σήμερα οἱ ξένοι κηδεμόνες μας, ἀλλά καί οἱ ντόπιοι ἀλλο τρι ω μένοι ἤ ἀλλοτριούμενοι ἡγέτες μας ἐθελοτυφλοῦντες, δέν ἀντιλαμ βάνονται τή δυναμικότητα καί τά χαρίσματα αὐτῆς τῆς ἐκπαι δεύ σεως μέ βαθειές θεανθρώπινες ρίζες, ἀλλά προσπαθοῦν νά ροκα νίσουν τίς ρίζες αὐτές, γιά νά καταφέρουν νά μᾶς ἐκσυγχρονίσουν καί νά μᾶς ἐξευρωπαΐσουν.  Παρακινούμενοι ἀπό τούς γνωστούς ἀγνώστους κεκρυμμένους ἡγεμόνες φωταδιστές τῆς Νέας Ἐποχῆς ἐξαπολύουν σοβαρές ἐπιθέσεις ἐναντίον τῆς θεανθρώπινης παιδείας μας. 
 
Μέ τή συστηματική θεσμοθέτηση νόμων οὐμανιστικῶν, κοσμι κῶν, ἀποξενωμένων ἀπό τή θεανθρώπινη παιδεία, δημιουργεῖται ὁσημέραι ξύλινο ἐκπαιδευτικό σύστημα, κατά τοῦ ὁποίου οἱ ἀντι δράσεις τῶν παιδιῶν εἶναι κραυγάζουσες καί σαφῶς ἀπαξιω τικές.  Τό σχολεῖο δέν εἶναι πιά χῶρος εὐχάριστος, χῶρος ἐργασίας, χῶρος δημιουργίας.  Εἶναι χῶρος πολλαπλῶν ἀντιδράσεων. 
 
Ὁ σεμνός καί ἅγιος Γέροντας ὁ π. Παΐσιος πίστευε, ὅτι βρισκόμαστε στή Δύση τῆς Δημοκρατίας, γιαυτό καί δέν φτάνει στά ὦτα τῶν κυβερνητῶν ἡμῶν ἡ φωνή καί ὁ πόνος τῶν νέων μας πού δέν ἀντέχουν νά φυλακίζονται καθημερινά μέσα σ’ ἕνα ξύλινο ματεριαλιστικό, ὑλιστικό, ἀθεϊστικό σχολεῖο, βομβαρδιζόμενο ἀπό τά ψυχοναρκωτικά τῶν ἀθεϊστικῶν, τάχα ἐπιστημονικῶν θεωριῶν, πού ξαναβαπτίζουν τή δημιουργία τοῦ κόσμου ἀπό τό Θεό ὡς ἐξέλιξη, τό σοδομισμό ὡς προσωπική σεξουαλική ἐπιλογή, τήν ἀγάπη στό ἔθνος καί στήν πατρίδα ὡς ρατσισμό καί σωβινισμό κ.τ.λ.
 
Στίς μέρες μας φθάσαμε νά διώχνουμε τούς πνευματικούς ἀπό τά σχολεῖα, νά κινδυνεύει τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ἤ νά ἀλλοτριωθεῖ ποιοτικά μεταλλασσόμενο σέ θρησκειολογία ἤ νά ἐξοβελισθεῖ ὁλοκληρωτικά. Μέ τό πρωτοφανές θράσος τῆς κ. Ρεπούση, τῆς κ. Δραγώνα καί τῆς συνοδείας τους ἐπιχειρεῖται ὁ πλήρης ἀφελληνισμός τῆς Παιδείας μας.  Μετά μανίας οἱ ὀρθοφρο νοῦντες βαπτίζονται ἀκροδεξιοί, θεωροῦνται γραφικοί καί φιμώνονται.  Διαστρεβλώνεται βάναυσα ἡ ἱστορική ἀλήθεια καί ἁπλώνεται τό ψεῦδος καί τό σκοτάδι σ’ ὅλες τίς βαθμίδες τῆς Ἐκπαιδεύσεως.
 
 ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
 
Μέσα στό πηχτό σκοτάδι τῆς αὐτοκαταστροφικῆς ἀντεθνικῆς ψυχολογίας μας, φῶς ἔλαμψεν εἰς ἡμᾶς.  Μία δυνατή ἐθνική ὁμολο γία προερχόμενη ἀπό τό Μίκη Θεοδωράκη καί ἡ ἐνθουσιώδης ὑποδοχή της ἀπό τό διαδίκτυο ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ ρίζες οἱ θεανθρώπινες τῆς Παιδείας μας εἶναι πολύ σκληρές καί δέν κόβονται εὔκολα.  
 Πρέπει νά πέσουν ὅλα τά τάνκς καί τά κομπρεσέρ τῆς Νέας Ἐποχῆς, οἱ οἰκονομικές κρίσεις, τά πορνογραφικά τηλεοπτικά καί διαδικτυακά σίριαλ, οἱ κραγμένοι καί μή, μισθωμένοι ὁμοφυλό φιλοι τῆς TV καί ὅλοι οἱ φωταδιστές καί εὐρωπαϊστές πού διακαῶς ἐπιθυμοῦν νά μᾶς κόψουν ἀπό τίς ρίζες μας καί νά μᾶς ἐκπολι τίσουν.
Ἀξίζει βέβαια νά μελετηθεῖ ἡ ὁμολογία τοῦ Μίκη Θεοδωράκη πού εἶναι δημοσιευμένη στό διαδίκτυο καί κάνει οὐσιαστική κριτική τοῦ βιβλίου τῆς κ. Δραγώνα «Τί εἶναι ἡ πατρίδα μας» καί ὄχι μόνο.  Παραπέμπω τούς ἀναγνῶστες στή τελευταία σελίδα, ὅπου καί θαυμάζει κανείς γιά πολλοστή φορά τό θάρρος καί τήν παρρησία τοῦ κυρίου Θεοδωράκη πού προέρχεται ἀπό τήν εἰς βάθος γνώση καί ἐπίδραση τῆς Ἐθνικῆς Ἑλληνικῆς μας παραδόσεως στήν ὅλως δημιουργική ζωή του. 
Ἰδιαίτερα ὅμως παραθέτω τήν παρακάτω παράγραφο, ὅπου ἀναφέρεται ἐγκωμιαστικά στήν Ἑλληνική γλῶσσα μας καί στή μουσική πού ἔχει τίς ρίζες της μαζί μέ τό Λόγο στίς ἀρχαῖες Ἑλληνικές τραγωδίες καί ὅλα τά μνημεῖα τοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου, περνάει στό Βυζάντιο καί τήν Ἐκκλησιαστική μουσική καί φθάνει στό λαϊκό τραγούδι καί στό ρεμπέτικο.  Διαβάζουμε τήν παράγραφο τοῦ Μίκη Θεοδωράκη
«Ἄν καί γιά τή συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, πέραν τοῦ γεγονότος ὅτι γιά τήν παμψηφία θά ἔλεγα τῶν νεοελλήνων - ἀνωνύμων καί ἐπωνύμων – δέν ἀποτελοῦσε καί ἀποτελεῖ μόνο ἕνα εἶδος θρησκευτικῆς πίστης (ἄκρως ἀντιεπιστημονικῆς βεβαίως γιά σᾶς) ὑπάρχουν ἁπτές ἀποδείξεις ὅτι ὁρισμένοι βασικοί ἄξονες τοῦ πνευματικοῦ κόσμου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων κατάφεραν νά διατη ρηθοῦν καί νά φτάσουν ὥς τίς μέρες μας.  Λ.χ. εἶναι πασίγνωστη ἡ διάρκεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.  Δέν εἶναι ὅμως γνωστή ἡ διάρκεια τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς μουσικῆς μέσω τῶν βασικῶν μουσι κῶν κλιμάκων, πού παρέμειναν ἀναλλοίωτες, καθώς οἱ ἀρχαῖοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ἀτόφιοι στή Βυζαντινή Μουσική μέ τό νέο ὄνομα «ἦχοι» καί ἀπό κεῖ διά μέσου τῆς Ἀραβικῆς μουσικῆς, καί μέ καινούργιο ὄνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν τό ρεμπέτικο τραγούδι ἀπό τό ὁποῖο προῆλθε τόσο ἡ σύγχρονη λαϊκή μας μουσική ὅσο καί ἡ ἔντεχνη – λαϊκή μουσική, μέσα στήν ὁποία συνενώθηκε ἡ μουσική μέ τήν ποίηση.  Δηλαδή τό φαινόμενο πού χαρακτήριζε τήν ἀρχαία μουσική, δεδομένου ὅτι τότε μέ τόν ὅρο «μουσική» ἐννοοῦσαν ἀποκλειστικά τήν σύζευξη Μουσικῆς καί Λόγου»
Δέν ἔχει ἄδικο ὁ πολύς Φώτης Κόντογλου, ὅταν λέγει τόσα ἐπαινετικά γιά τήν παράδοσή μας πού διαμορφώθηκε μέσα στήν ζωντανή θεανθρώπινη παιδεία μας.
«Αὐτό τό ἦθος, αὐτή ἡ φυσική οὐσία πού μᾶς δώρισε ὁ Θεός, εἶναι στολισμένη μέ κάποιες μυστηριώδεις χάρες, πού ἁγιάζουνε τόν πόνο, ἡμερεύουνε τό θάνατο, νοστιμεύουνε τό καθετί πού δημιουρ γοῦμε, μ’ ἕναν λόγο «κάνουμε τήν ἔρημο ν’ ἀνθίσει» κατά τό λόγο τοῦ προφήτη Ἠσαΐα.  Κι αὐτά ὅλα μεταδίδονται ἀπό γενεά σέ γενεά μέσ’ ἀπό τό αἷμα, μά πιό πολύ μέ κάποια ἱερή καί καταπληκτική λειτουργία πού λέγεται ἑλληνική παράδοση!» («Ἡ Ἑλληνική παράδοση, ἡ ψυχή τῆς Ἑλλάδας» Φώτη Κόντογλου).
Ἠ ἴδια θεανθρώπινη ἀνθεκτική παιδεία τοῦ ἔθνους μας περιγράφεται ἀπό τόν π. Ἰ. Ρωμανίδη μέ τούς παρακάτω χαρακτηρισμούς.
«Ναί μέν ὁ Ρωμῃός ἔχει ἀπόλυτον πεποίθησιν εἰς τήν Ρωμῃοσύνην του, ἀλλά οὔτε φανατικός οὔτε μισαλλόδοξος εἶναι καί οὔτε ἔχει καμμίαν ξενοφοβίαν.  Ἀντιθέτως ἀγαπᾷ τούς ξένους οὐχί ὅμως ἀφελῶς.
Τοῦτο διότι γνωρίζει ὅτι ὁ Θεός ἀγαπᾷ ὅλους τούς ἀνθρώπους καί ὅλας τάς φυλάς καί ὅλα τά ἔθνη χωρίς διάκρισιν καί χωρίς προτίμησιν.  Ὁ Ρωμῃός γνωρίζει ὅτι ἡ Ρωμῃοσύνη του κατέχει τήν ἀλήθειαν καί εἶναι ἡ ὑψίστη μορφή τῶν πολιτισμῶν.  Ἀλλά κατανοεῖ ἄριστα τό γεγονός ὅτι ὁ Θεός ἀγαπᾷ τόν Ρωμῃόν, ὄχι ὅμως περισσότερον ἀπό τούς ἄλλους.  Ὁ Θεός ἀγαπᾶ τόν κάτοχον τῆς ἀληθείας, ἀλλ’ ἐξ ἴσου ἀγαπᾶ τόν κήρυκα τοῦ ψεύδους.  Ἀγαπᾷ τόν ἅγιον, ἀλλ’ ἀγαπᾷ ἐξ ἴσου ἀκόμη καί τόν διάβολον.
Διά τοῦτο ἡ Ρωμῃοσύνη εἶναι αὐτοπεποίθησις, ἰταμότης καί ἐγωϊσμός.  Ὁ ἡρωϊσμός τῆς Ρωμῃοσύνης εἶναι ἀληθής καί διαρκής κα τάστασις τοῦ πνεύματος καί ὄχι ἀγριότης, βαρβαρότης καί ἁρ πακτικότης.
Οἱ μεγαλύτεροι ἥρωες τῆς Ρωμῃοσύνης συγκαταλέγονται μεταξύ τῶν ἁγίων.
Ἡ Ρωμῃοσύνη διαφέρει τῶν ἄλλων πολιτισμῶν, διότι ἔχει τό ἴδιον θεμέλιον διά τόν ἡρωϊσμόν της ὡς καί διά τήν ἁγιωσύνην της, δηλαδή τό ρωμαίικον φιλότιμον τό ὁποῖον δέν ὑπάρχει εἰς τόν εὐρωπαϊκόν πολιτισμόν».

Σεβαστοί Πατέρες
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί
Ἀσφαλῶς καί μετά ἀπό τά παραπάνω ἐκτεθέντα ἴσως φαινόμαστε γραφικοί, ἀπροσάρμοστοι, ἀσυγχρόνιστοι, ὀπισθοδρομικοί.  Πῶς εἶναι δυνατόν καί πάλι νά ἀφυπνισθεῖ ἡ ὑπνώττουσα θεανθρώπινη ἐμπειρία μας, νά ἐγερθοῦμε ἀπό τό λήθαργο τοῦ εὐδαι μονι σμοῦ καί τοῦ ἐνδοκοσμικοῦ ἐφησυχασμοῦ;
Εἶναι ἐφικτό μονάδες ἤ ὁμάδες νά ἀναστρέψουν τό πανίσχυρο ρεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς πού σαρώνει ἐθνικισμούς, ἐπί μέρους θρησκευτικές πίστεις, ἠθικές πνευματικές ἀξίες;
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἦταν μόνος, μονότατος κήρυκας στούς σκλαβωμένους Ἕλληνες προγόνους μας.  Εἶχε ὅμως μαζί του ὅλο τό Ἅγιο Ὄρος, τίς εὐλογίες τοῦ Ὀρθοδόξου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅλη τήν θεανθρώπινη παράδοση, τήν Ἑλληνική καί τήν Ὀρθόδοξη.  Γιαυτό καί ἐπέμενε: «Ἀδελφοί μου πρέπει νά σπουδάζετε τά παιδιά σας γιά νά μαθαίνουν καλά τά ἑλληνικά γράμματα.  Ἐξ ἄλλου ἀδελφοί μου τό γένος μας εἶναι ἑλληνικό.  Οἱ πρόγονοί μας οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ἤκμασαν εἰς σοφία τόσο, πού οἱ ἄλλοι λαοί μαθαίνουν ἑλληνικά γράμματα, γιά νά μποροῦν νά κατανοοῦν τά ἀρχαῖα ἑλληνικά συγγράμματα, διότι ἀποτελοῦν λαμπερά φανάρια γιά τήν ἀνθρωπότητα… Καλλίτερον, ἀδερφέ μου, νά ἔχης Ἑλληνικόν Σχολεῖον εἰς τήν χώραν σου, παρά νά ἔχης βρύσες καί ποτάμια… Τό σχολεῖο ἀνοίγει τάς  Ἐκκλησίας, τό σχολεῖον ἀνοίγει τά μοναστήρια… », ἐπέμενε σίγουρος πάντως γιά τό αἴσιο ἀποτέλε σμα τήν ἐν Χριστῷ πνευματική νηπτική ἐργασία καί τόν ἀγώνα γιά τήν ἐλευθερία.
Δόξα τῷ Θεῷ!  Ἀκόμα καί σήμερα ἔχουμε ὁλοφάνερα κρυφά σχολειά.  Εἶναι οἱ ἐνορίες μας καί τά μοναστήρια μας.  Ἱδρύοντας στίς ἐνορίες μας σχολές Βυζαντινῆς Μουσικῆς, ἀμέσως καί ἐμμέσως στρέφουμε τά παιδιά μας γιά νά κατηχηθοῦν μέ τόν γλυκύτερο τρόπο στήν ἐκκλησιαστική Μουσική καί στόν ὑπέροχο ἀρχαῖο Ἑλληνικό, δεμένο μέ τή Θεία Χάρη, λόγο.  Τό ἴδιο κάνει καί ὁ π. Ἐφραίμ στήν Ἀμερική στά δεκαοκτώ ἡσυχαστήρια - μοναστήρια πού ἔχει καί μέσα ἀπό αὐτά διαδίδεται ἡ Ἑλληνική παιδεία σ’ ὅλο τόν κόσμο μαζί μέ τή Βυζαντινή Μουσική.  Μαζί μέ τήν ἡδύτητα τοῦ μέλους, εἰσέρχεται καί τό καλύτερο φάρμακο τῆς ψυχῆς, ὁ Λόγος τῆς Θ. Λατρείας. .  Ἄν στό λόγο αὐτό προστεθεῖ διακριτικά σάν παραμύθι ἤ ἀφηγηματική διήγηση τό συναξάρι τῆς ἡμέρας, θά ἔχουμε προσφέρει στούς ἑαυτούς μας καί στά παιδιά μας τό καλύτερο ἐμβόλιο, πού δημιουργεῖ ἀντισώματα, γιά νά μή καταποθοῦν τά παιδιά μας καί τά ἐγγόνια μας μέσα στή χοάνη τοῦ παγκόσμιου ἀθεϊστικοῦ κράτους καί τῆς παγκόσμιας ἄθεης θρησκείας.





READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

"Δεν είμαι εξ εκείνων οι οποίοι έναντι του Οικ. Θρόνου προσφέρουν "γην και ύδωρ"

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 01, 2010 0 σχόλια

Από άγνωστο μου αποστολέα, που υπογράφει ως π. Νικόλαος, με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο έλαβα ένα εμμέσως υβριστικό μήνυμα, διά του οποίου ερωτώμαι "που θα ευρίσκομαι¨ την ημέρα κατά την οποίαν ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ Βαρθολομαίος θα επισκεφτεί την Καλαμάτα.
Κατ΄ αρχήν ευχαριστώ τον άγνωστόν μου ιερέα για τον καταφρονητικό του λόγο. Του λέγω όμως, ότι οι γενναίοι και οι άγιοι ΔΕΝ ΥΒΡΙΖΟΥΝ, καλυπτόμενοι κάτω από την ανωνυμία!
Απαντώ στο ερώτημά του:
Δεν θα είμαι στην Καλαμάτα, επειδή δεν έλαβα σχετική Πρόσκληση! Οι 30 Αρχιερείς ή όσοι θα μεταβούν εκεί, έχουν λάβει Πρόσκληση από τον οικείο Μητροπολίτη.
Δεν έλαβα Πρόσκληση, όπως υποθέτω, επειδή δεν είμαι εξ εκείνων οι οποίοι έναντι του Οικουμενικού Θρόνου προσφέρουν "γην καί ύδωρ"! Διατηρώ το δικαίωμα να εκφράζω ελευθέρως την γνώμην μου.
Πιστεύω, ότι η Εκκλησία της Ελλάδος είναι μια Αυτοκέφαλος και αυτοδιοικούμενη Εκκλησία.
Πιστεύω επίσης, ότι ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαίος μειώνει τό κύρος Του και χάνει από την αίγλη του θεσμού, τον οποίο εκπροσωπεί, με το να ευρίσκεται "ευκαίρως - ακαίρως", δηλ. κάθε λίγο και λιγάκι, στην Ελλάδα!
Πιστεύω, ότι απετέλεσε τραγικό λάθος, όταν ο Παναγιώτατος Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος προσφάτως τόλμησε να επισκεφτεί την Συναγωγή των Εβραίων στην Νέα Υόρκη.
Δεν έχει διευκρινισθή ακόμη εάν ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος έχει διαπράξει ένα ακόμη τραγικώτερο τραγικό λάθος, εάν δηλ. ωμίλησε για κάποιους "ξεβράκωτους" Έλληνες, εννοώντας τους ηρωϊκούς Αγωνιστές του 1821.
Στον Πρόλογο βιβλίου, που κυκλοφορεί προσεχώς από τις Εκδόσεις μας με τίτλο "Πέτρα Σκανδάλου" του Ηλία Μηνιάτη, γράφουμε και τα εξής: "Μεγάλος θόρυβος ηγέρθη, κυρίως μέσα από τόν ηλεκτρονικόν τύπον, εξ αφορμής κάποιων δηλώσεων του Παναγιωτάτου Οἰκουμενικού μας Πατριάρχου περί των Αγωνιστών του 1821, τούς οποίους φέρεται να απεκάλεσε, αν απεκάλεσε, μέ τό επίθετο «ξεβράκωτοι».
Εμείς προσωπικά δεν πιστεύουμε, ότι μία Μεγάλη Μορφή της Εκκλησίας, όπως ο κ. Βαρθλομαίος, θά ηδύνατο νά σημειώση ένα τόσον σοβαρόν ολίσθημα γλώσσης.
Αλλά καί δέν δυνάμεθα νά απορρίψωμεν ασυζητητί τήν ειδησεογραφίαν. Οι μεγάλης κυκλοφορίας Εφημερίδες των Αθηνών καί τά ηλεκτρονικά Μέσα Ενημερώσεως «έθαψαν» τήν είδησιν.
Παρά ταύτα δύο μικροτέρας κυκλοφορίας εφημερίδες κατέγραψαν τήν είδησιν καί εσχολίασαν τίς δηλώσεις αυτές. Μέχρι σήμερα οι δηλώσεις αυτές δέν έχουν διαψευσθή.
Το ζήτημα μπορεί καί νά στασιάζεται. Παρά ταύτα συζητείται καί αναπαράγεται ευκαίρως - ακαίρως.
Ο χρόνος των δηλώσεων τοποθετείται μίαν μόλις εβδομάδα προ της ενθρονίσεώς Του εις τὸν Πατριαρχικὸν Θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως.
Η ενθρόνισις έγινε τὴν 2αν Νοεμβρίου 1991. Προ ολίγων λοιπόν ημερών ο νέος Πατριάρχης, προφανώς διά νά ευχαριστήσει την Τουρκία, είπε (;) τὰ εξής εξωφρενικά περὶ των Ελλήνων Αγωνιστών του 1821:
«Δυστυχώς οι δύο λαοὶ διέκοψαν τὴν υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι, τὸ 1821, καὶ δημιούργησαν τὶς γνωστὲς προστριβές.....». Εάν τά είπεν, όποιος καί αν τά εξεστόμησεν, «ένοχος θανάτου εστί».
Την είδηση κατέγραψαν οι Εφημερίδες «Αυριανή» της 26ης Οκτωβρίου 1991 καί «Ελεύθερη Ώρα» της 30ής Οκτωβρίου 1991.
Στον πρόλογο του ιδίου βιβλίου γράφουμε και τα εξής: Η ψυχή μας διακατέχεται απὸ μεγάλην αγωνίαν καθὼς βλέπομεν...
1. ...τὰ διαρκώς επιταχυνόμενα βήματα προσεγγίσεως των Δυτικών εκ μέρους του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,
2. ...τὴν ανανέωσιν της θεωρίας περὶ πρωτείου του Πάπα κλπ. εκ μέρους του νέου Πάπα Ῥώμης Βενεδίκτου του 16ου,
3. ...τὴν άγνοιαν, καὶ συγχρόνως τὴν αδιαφορίαν, του χριστεπωνύμου πληρώματος των Ορθοδόξων περὶ τὰ δογματικὰ ζητήματα της αμωμήτου ημών πίστεως,
4. ...τὸ κείμενον της εν Ραβέννη της Ιταλίας συνελθούσης μικτής Επιτροπής Διαλόγου (8-14 Ὀκτωβρίου 2007) μεταξὺ Ορθοδόξων καὶ Ῥωμαιοκαθολικών, τὸ οποίον εν πολλοίς τυγχάνει αμφίσημον καὶ ασαφές,
5. ...την περί παγκοσμιοποιήσεως θεωρίαν καὶ Κίνησιν, ήτις οδηγεί την ανθρωπότητα εις ένα νέον είδος συγκριτισμού δηλ. εις μίαν νέαν θρησκείαν, η οποία θα περιλαμβάνει στοιχεία απὸ όλα τὰ γνωστά μονοθεϊστικά καὶ μή θρησκεύματα,
6. ...την ταύτισιν της Πρωτοθρόνου εν Κωνσταντινουπόλει Ορθοδόξου Εκκλησίας με την πέρα του Ατλαντικοῦ υπερδύναμιν του κόσμου τούτου, όπως πανηγυρικὰ αναφέρεται εις την διακήρυξιν του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου:
«Το Πατριαρχείο μας καὶ ἡ Αμερικὴ υπηρετούμε τα ίδια ιδανικά δικαιοσύνης, ελευθερίας, όλες τις μεγάλες ηθικὲς και πνευματικες αξίες που ισχύουν διαχρονικώς, παγκοσμίως...», καθ᾿όν χρόνον είναι γνωστὸν ότι εκ των Η.Π.Α. εκπορεύεται η θεωρία της παγκοσμιοποιήσεως, η κίνησις της Νέας Εποχής, το παράλογον αξίωμα «το δίκαιον του ισχυροτέρου»,
7. ...την αντικειμενικήν αδυναμίαν των Ορθοδόξων Ιεραρχῶν, ήτοι Πατριαρχών, Αρχιεπισκόπων, Μητροπολιτών και Επισκόπων, να αντιτάξουν, εάν χρειασθή, ένα σθεναρὸν ΟΧΙ εις τον Οικουμενικὸν Πατριάρχην, τὸν σημερινὸν ή τον αυριανόν, εάν καὶ εφ᾿ όσον ούτος θα υπερβή τα όρια του επιτρεπτού ή του ανεκτού κατὰ τὴν επιχειρουμένην προσέγγισιν με τους Ρωμαιοκαθολικούς.
Η θέσις του εκάστοτε Οικουμενικού Πατριάρχου είναι περιβεβλημένη με τοιαύτην και τοσαύτην ισχύν, ώστε -υπὸ τα σημερινὰ δεδομένα- ουδείς δύναται να εγκαλέση τούτον ή να καταγγείλη τούτον δι αυθαιρεσίαν κλπ., πολλώ δε μάλλον να τον δικάση, εφ᾿ όσον Αυτὸς καὶ μόνον Αυτὸς έχει το προνόμιον να συγκαλή εις Σύνοδον τους Ορθοδόξους, είτε Οικουμενικήν, είτε Πανορθόδοξον τοιαύτην.
Κατηγορούμεν τους Ρωμαιοκαθολικούς διά το Πρωτείον και το Αλάθητον του Πάπα, αλλὰ Πρωτείον εξ ίσου ισχυρὸν και Αλάθητον εξ ίσου ακλόνητον διεκδικεί και ο ημέτερος Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως, ο «αυθέντης καὶ Δεσπότης», όπως συνήθως προσφωνείται εις το Φανάρι,
8...την ευκαίρως - ακαίρως εκδηλουμένην πρόθεσιν του Φαναρίου και την οσημέραι εντεινομένην προσπάθειαν πρός εξάρτησιν και πλήρη υποταγὴν καὶ υποδούλωσιν της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος εις τον Οικουμενικὸν Πατριάρχην:
α. μετὰ την Απόφασιν της σεπτης Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος του Ιουνίου 2004, προεδρεύοντος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου,
β. μετά τὴν «ειρηνικὴν επίσκεψιν» του νέου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καὶ πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου εις τὸ Φανάριον, όπου ουσιαστικώς υπεσχέθη τυφλὴν καὶ άνευ όρων υπακοὴν εις τον Παναγιώτατον Οικουμενικὸν Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαίον καὶ τὴν ολοκληρωτικὴν παράδοσιν της Εκκλησίας μας. Εκεί ο Παναγιώτατος Πατριάρχης, υποδεχόμενος τον υψηλὸν Επισκέπτην του κ.κ. Ιερώνυμον, προσεφώνησεν τούτον ως «Μητροπολίτην Aθηνών», προφανώς διά να υποδηλώση σαφέστατα το σχήμα της μετὰ ταύτα συνεργασίας των! Καὶ τέλος,
γ. μετὰ τὴν υπ’ αριθμ. Πρωτ. 312/28.03.2008 εκ Φαναρίου αποσταλείσαν απαντητικήν επιστολὴν πρὸς τὸν Αρχιεπίσκοπον Αθηνών καὶ πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμον, διά της οποίας ο Παναγιώτατος Πατριάρχης υπεραμύνεται σθεναρώς των δικαιωμάτων Του επί των Επαρχιών των λεγομένων «Νέων Χωρών», επικυρώνει τα κεκτημένα, και νουθετεί -ουχὶ ως ισότιμον Αδελφόν, αλλά δίκην μαθητού του Δημοτικού Σχολείου- τον εν Αθήναις Προκαθήμενον της τοπικής και Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος διά τήν χάραξιν νέας πορείας της ἐκκλησιαστικής νηός.
«Καταθυμίως ούν, επευχόμεθα και αναμένομεν άρδην μεταβολήν τε καἰ απαγκίστρωσιν εκ πολιτειοκρατικών αντιλήψεων, νομικών αγκυλώσεων καί δυσκαμψιών του παρελθόντος...» κ.ά.
Παρά ταύτα διατηρώ ακέραιο το σεβασμό μου τόσο πρό το σεπτό πρόσωπο του Οικουμενικού μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ο Οποίος αποτελεί εξέχουσαν φυσιογνωμίαν της Ορθοδοξίας, όσο και πρός τον ίδιο τόν θεσμό.
Αν, τέλος, ήθελα να παραβλέψω όλα τα παραπάνω καί να τα λησμονήσω, με κανένα τρόπο δέν θα μπορέσω να διαγράψω από τήν μνήμη μου την μακάβρια εκείνη σκηνή της "αποτάξεως" του μακαριστού Χριστοδούλου, που αποτελεί ασυγχώρητο λάθος της εκκλησιαστικής καριέρας του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου.
Υπήρξα ο ένας και μοναδικός Ιεράρχης, ο οποίος κατά την έκτακτη Συνέλευση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας του Ιουνίου 2004 κατεψήφισε την πρότασιν, ότι η Πράξις του 1928 "ισχύει καθ' όλας αυτής τας διατάξεις".
Τελικά μεθαύριο 2 Φεβρουαρίου, εορτή της Υπαπαντής, θα λειτουργήσω, εάν ζώ, στον ομώνυμο Ναό της Κοινότητος "Καλαμιάς" της Επαρχίας μου.
Αυτά λοιπόν αγαπητέ μου π. Νικόλαε από την Αυστραλίαν, έστω και αν δεν σας έπεισα. Τώρα πιά τα "ουαί" και τα περί "υποκριτών" σας τα επιστρέφω. Δεν μου ανήκουν!
+ Ο ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ & ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ


READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Είναι πρόκληση το ΦΠΑ των «εφημερίδων S/M»

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 01, 2010 0 σχόλια

Ραδιοφωνική και τηλεοπτική διαφήμιση της Παρασκευής και του Σαββάτου : «Στο/η ….της Κυριακής 2 DVD με τις τάδε φημισμένες ταινίες και 1 CD  με τον δείνα τραγουδοποιό». Σημεία των καιρών! Ο ξεπεσμός της έντυπης δημοσιογραφίας!
 
 
Το δημοσιογραφικό ιερατείο δε μπορεί να παράγει πλέον τίποτε το ουσιώδες και προκειμένου να παραμείνει στο «παιχνίδι», έχει μετατρέπει σε «νεκροταφείο της σκέψης» και «έντυπο Super Market της Κυριακής». Αγοράζεις DVD, με …(φτηνό) δώρο την εφημερίδα.
Πέραν όμως των όσων φιλοσοφικών και πολιτικοκοινωνικών θεμάτων εγείρονται απ` αυτή την μεθόδευση, υπάρχει και ένα πιο «πρακτικό» πρόβλημα δυσπραγίας.
Ο νομοθέτης αναγνωρίζοντας (θεωρητικώς) την ανάγκη και την προσφορά της πληροφόρησης στην κοινωνία , όρισε το ΦΠΑ των εφημερίδων στο 4,5%. Οι εφημερίδες όμως, όπως προκύπτει και από τη διαφήμισή τους, δίνουν βαρύνουσα σημασία και αναφέρονται πλέον ΜΟΝΟ στις προσφορές, και κυρίως σε αυτές των DVD και των CD.
Συνεπώς έχει τροποποιηθεί το περιεχόμενο που προσφέρουν  στους πολίτες, καθώς υπερβαίνουν φανερά το περιεχόμενο της πληροφόρησης, και λειτουργούν ως υπαίθριο δίκτυο πώλησης DVD-CD.
Με αυτή την πρακτική των …δήθεν «εφημερίδων», εγείρεται όπως είναι φυσικό , ζήτημα αθέμιτου ανταγωνισμού προς τα καταστήματα που πουλούν αντίστοιχα προϊόντα ( DVD-CD) και που φυσικά είναι αναγκασμένα να τιμολογούν τα οπτικοακουστικά προϊόντα με συντελεστή ΦΠΑ 19%.
Με απλά λόγια οι εφημερίδες έχουν «καταντήσει» πλανόδιοι «Νιγηριανοί» μικροπωλητές, που χωρίς εργασιακό κόστος, χωρίς έσοδα για το κράτος (ή ελάχιστο), πωλούν κατά πολύ φτηνότερα προϊόντα που τα αντίστοιχα ΝΟΜΙΜΑ καταστήματα ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να πωλούν ακριβότερα.
Και φυσικό επακόλουθο είναι τα τελευταία να …βάζουν λουκέτο!
Όπως επίσης  φυσικό επακόλουθο είναι  και το κράτος να έχει με αυτό τον τρόπο μειωμένα έσοδα και κατόπιν να μας λένε ότι …δεν υπάρχει σάλιο!
Ας επανεξετάσουν λοιπόν (σαν πρώτο μικρό βήμα) το ΦΠΑ των «εφημερίδων S/M» εάν θέλουμε να ομιλούμε περί κράτους δικαίου



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Σαράντος Καργάκος, Οι ξένοι στον τόπο μας ή ξένοι στον τόπο μας

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 01, 2010 0 σχόλια


Σαράντος Ι. Καργάκος
Στην Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ρατσισμός. Υπήρχε -και προ Ψαθά- σουσουδισμός. Κάποιοι «ανερχόμενοι» το «έπαιζαν» αριστοκράτες και μάλιστα ευρωπαίοι αριστοκράτες, και περιφρονούσαν όχι μόνο την ελληνικότητα, αλλά και πάσα άλλη φυλετικότητα.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι προ ετών σε κάποιους «ανεβασμένους» κύκλους «νεοπροοδευτικών» είχαν γίνει συρμός σαν ονειδιστικοί όροι τα «Κατίνα» και «κατινισμός». Ωσάν το λαϊκό όνομα Κατίνα να είχε κάτι μιασματικό!
Την έκφραση του σουσουδισμού αυτού τη βρίσκουμε από παλιά σε πολλές εκφράσεις της ζωής μας, ακόμη και στην ιστορία μας. Σήμερα θρηνούμε όλοι για τη συμφορά που έπληξε την Αϊτή και λησμονούμε ότι κάτι οφείλουμε σ' αυτήν. Και τούτο το «κάτι» το αποκάλυψα το 1971 στη «Γενική Ιστορία» μου, με την οποία μορφώθηκαν ιστορικά τρεις γενεές Ελληνοπαίδων. Απεκάλυπτα τότε ότι ο πρώτος αρχηγός κράτους που αναγνώρισε την ελληνική επαναστατική κυβέρνηση ήταν ο μαύρος Πρόεδρος της Αϊτής Ζαν Πιέρ Μπουαγιέ, πρώην δούλος. Και σημείωνα σε υποσημείωση με πικρία: «Τον άνθρωπο αυτόν όχι μόνο δεν τον έχουμε τιμήσει, αλλά τον έχουμε παντελώς αγνοήσει. Ίσως διότι η μαυρίλα και η πρώην δουλοσύνη του ενοχλούν». Κι έναν χρόνο μετά την πτώση της δικτατορίας συμπλήρωνα: «Ευελπιστούμε ότι ο ελληνικός πνευματικός κόσμος και το ελληνικό κοινοβούλιο θα εγκαταλείψουν τον σουσουδίστικο αριστοκρατισμό τους και θα τιμήσουν τον αγνοημένο αυτόν φιλέλληνα».
Ας έλθουμε όμως τώρα σε ένα άλλο μαύρο πρόβλημα. Εδώ και χρόνια, μετά τον κατακλυσμό των λαθρομεταναστών που πλήττει τη χώρα μας και ο οποίος κατά ένα σημαντικό μέρος εντάσσεται στα ευρύτερα στρατιωτικοπολιτικά σχέδια της Τουρκίας (και όχι μόνον), προτού καν εκδηλωθεί κάποια οργανωμένη αντίδραση, πέρα από κάποια μεμονωμένα περιστατικά, εκδηλώθηκε οργανωμένος, συγκροτημένος, καλά βολεμένος -κυρίως στον Τύπο και σε θέσεις κλειδιά- ένας (υπερφυλετικός τάχα) κραυγαλέος σουσουδισμός: «Ρατσισμός, ρατσισμός! Εκπέμπουμε σήμα κινδύνου! Εν όψει φασισμός!». Κι όλα αυτά εκπορεύονταν από ανθρώπους τόσο εύπορα ρατσιστές, ώστε η οσμή του Έλληνα να τους βρωμά! Ευρωπαίοι γαρ! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι ο πιο ρατσιστικός χώρος της Ελλάδος είναι το Κολωνάκι και τα πέριξ, όπου τεμπελοσκυλιάζουν όλα τα προοδευτικά «κουμάσια» μας.Σε αυτόν τον ιερό χώρο (πλατεία Φιλικών βλέπεις!) σχεδιάστηκε και το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα της ελληνοποιήσεως των ακαθορίστου αριθμού ξένων που οι πλείστοι διά εισβολής -έστω και χωρίς όπλα- έχουν εισέλθει στη χώρα μας. Διότι πάσα παραβίαση συνόρων θεωρείται εισβολή. Και η οποιαδήποτε ανοχή έναντι του φαινομένου αυτού συνιστά προσβολή. Τώρα, όμως, βρισκόμαστε μπροστά -για να δείξουμε κι εμείς ευρωπαϊκό πρόσωπο- σ' ένα φαινόμενο που οι Γάλλοι ονομάζουν fait accompli (= τετελεσμένο γεγονός). Αν περάσεις από την Ομόνοια κι ακούσεις ελληνική φωνή θα είναι από... Αλβανό! Μόνον η λέξη με τα τρία άλφα, που καθιστά συνονόματους τους Ελληνόπαιδες, συνιστά «ταυτότητα»!
Κατά των ξένων ποτέ δεν έγραψα. Κατά των κοιλιοφρόνων και δουλοφρόνων Ελλήνων έγραψα και γράφω αδιαλείπτως, διότι απλούστατα έχασαν το ελληνικό ήθος. Γι' αυτό άλλωστε πολεμήθηκε τόσο σκληρά από τον προοδευτικό μας σουσουδισμό το βιβλίο μου «Ελληνική Ζωονομία, ήτοι ζωοφυσική μελέτη των συγχρόνων Ελλήνων», που βγήκε το 1986. Πολλοί στις σελίδες του αναγνώρισαν τον εαυτό τους. Στο βιβλίο αυτό σε μια σελίδα έγραψα ότι κάποια στιγμή οι ξένοι θα μας σώσουν. Που δεν είχαν έλθει ακόμα. Διότι, συμπλήρωνα, αυτοί θα δουλεύουν για να καθόμαστε εμείς, αυτοί θα γεννούν και θ' ανατρέφουν παιδιά, διότι εμείς -ως ευρωκατσίβελοι- ανατρέφουμε... σκυλιά. Κι έπεσαν οι ζωόφιλοι να με φάνε...!
Συνεπώς δεν δυσπιστώ προς τους ξένους, ούτε φοβάμαι τους ξένους. Προ πολλών ετών μάλιστα, όταν αρθρογραφούσα στον «Ελεύθερο Τύπο», είχα καταπολεμήσει μια «προοδευτική» άποψη ότι θα τους χρησιμοποιήσουμε όπως οι αρχαίοι Αθηναίοι τους δούλους! Δυσπιστώ όμως -και μάλιστα σφοδρώς- προς τους κατά ταυτότητα Έλληνες. Δυσπιστώ προς την πανσοφία -που συχνά εξελίσσεται σε ουρανομήκη βλακεία- των ιθυντόρων μας. Διότι, όπως έγραφε για κάποιους ο Νίτσε, αντί να έχουν το μυαλό στο κεφάλι, το έχουν στα... πόδια.Από:«To Παρόν της Κυριακής» - 31-01-2010



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Η "ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ" ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 01, 2010 0 σχόλια
Να σας ξαναθυμίσουμε τι έλεγε ο Όσιος Γέρων Παϊσιος ο Αγιορείτης για τις μεταφράσεις - Μία ευθεία και σαφής  Ορθόδοξη  απάντηση στην πλάνη των λειτουργικών παραφράσεων

" Τώρα, όπως οι άνθρωποι δεν σηκώνουν τίποτε και τα πετούν όλα, έτσι και τα γράμματα δεν σηκώνουν τίποτε, ούτε οξείες ούτε περισπωμένες! Και όπως όλοι τρέχουν, δεν βάζουν ούτε τελεία!
Βλέπω μια γλώσσα που γράφουν μερικοί!
Διάβαζα σε μία μετάφραση της Καινής Διαθήκης: «Από την Αίγυπτο κάλεσα τον γιο μου» (βλ. Ματθ. 2, 15). 
Δεν ταιριάζει, βρε παιδί!  
Δεν ξεχωρίζει το ιερό από το ανίερο! 
Γράφουν έτσι, δήθεν για να είναι όλα ίδια, να υπάρχη ομοιομορφία στην γλώσσα. Ποιος, ακόμη και από το πιο τελευταίο χωριό, δεν θα καταλάβαινε, αν έγραφε «τον υιόν μου»; 
’Aκουσα μια φορά στο ’Aγιον Όρος σε μια ανάγνωση: 
«Το ψωμί και το κρασί που κάνουν την Μεταλαβιά». Δεν ταιριάζει· πως να το κάνουμε; Ποιος δεν ξέρει τι θα πη «άρτος» και «οίνος»;"


 Είναι λυπηρό  αλλά δυστυχώς αποτελεί πραγματικότητα!
Καθημερινά λαμβάνουμε e-mails  με καταγγελίες και παράπονα εναντίον συγκεκριμένων  προσώπων απο την  "παρέα" των λειτουργικών παραφραστών  της Πρέβεζας.
Σε παλαιότερη ανάρτησή μας προειδοποιούσαμε τους "κυνηγούς  Ορθοδόξων κεφαλών" να μην συνεχίσουν τον ανηλεή διωγμό  όσων υποπτεύονται ως υπεύθυνους των καταγγελιών.Δυστυχώς απ΄ότι βλέπουμε "ο κόμπος έφτασε στο χτένι" αφού με σκληρές και αήθεις μεθόδους προσπαθούν να  ΄"ενοχοποιήσουν"  κληρικούς ,λαϊκούς ακόμα και παιδιά ως υπευθύνους για τις "διαρροές" στο διαδίκτυο.
Γιατί άραγε  έχει προκληθεί τέτοιος πανικός  και γιατί φοβούνται  και οργίζονται εναντίον εκείνων που απλώς θέλουν να παραμείνουν πιστοί  στην Ιερά Παράδοση  της Εκκλησίας μας;
Αν η έγερση του βαπτισμένου Ορθόδοξου Χριστιανού  εναντίον εκείνων που αποπειρώνται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να "διορθώσουν" όσα εθεμελίωσαν με τους Θεόπνευστους λόγους  τους οι Άγιοι Πατέρες και με το 'Οσιο αίμα τους οι Μάρτυρες και Ομολογητές της Εκκλησίας μας θεωρείται ασέβεια ή "αποτείχισις", τότε να βγείτε και να υποστηρίξετε  ευθαρσώς τις  δύο Βατικάνειες συνόδους και να προτείνετε ως καινοτόμο και ποιμαντικώς αναγκαία λύση  το "αλάθητο" των Επισκόπων ,Αρχιεπισκόπων ή Πατριαρχών. 
Όποια ρητορεία και αν επιχειρήσετε να χρησιμοποιήσετε  είναι σίγουρο ότι δεν θα πείσετε  ούτε ακόμα και τον πιο ακατήχητο ,πράγμα που φανεται και απο την μειωμένη προσέλευση των πιστών στους Ιερούς Ναούς που έχετε επιβάλλει τις καινοτόμες παραφράσεις σας.
Μήπως ήταν  τα "θεολογικώς" επενδεδυμένα ρητορικά τεχνάσματα αυτά που οδηγούσαν  δεκάδες χιλιάδες  πιστούς στους τόπους της άσκησης των Οσίων Γερόντων Παϊσίου και Πορφυρίου;Φυσικά και όχι!Αυτό που  ενδιαφέρει και ελκύει τον ταλαιπωρημένο σημερινό άνθρωπο δεν είναι  μια Εκκλησία που έχει  καταληφθεί απο την αγωνία του manager αλλά μια εκκλησία που  θα έχει  εμπιστοσύνη σε όσα μας παρέδωσε δια των Αγίων  η Κεφαλή της δηλαδή ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Αγαπητοί κύριοι της "παρέας της Πρέβεζας" πρέπει επιτέλους να καταλάβετε ότι εκτός του ότι προωθείτε αντικανονικά  την αλλαγή στο τυπικό της  λατρείας μας,υπερβαίνετε τα εσκαμμένα διώκοντας  απηνώς όποιον διαφωνεί με τις  αντι - Ορθόδοξες επιλογές σας.
Η Ιερά σύνοδος θα πρέπει σύντομα να πάρει   θέση  και να αποκαταστήσει την ταξη όπως καθορίζουν οι Ιεροί κανόνες  αφού  όσα συμβαίνουν στο προσκήνιο και το παρασκήνιο  μόνο ζημία και βλάβη προξενούν  στο  ποίμνιο της Πρέβεζας και όχι μόνο.
ΣΕ ΟΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΟΡΙΟ

(Σχετικές αναρτήσεις του "Ο.Π":
http://orthodox-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post_3100.html
 http://orthodox-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post_3440.html
http://orthodox-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post_4769.html
http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/01/blog-post_2272.html
http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/01/blog-post_09.html
http://orthodox-watch.blogspot.com/2010/01/blog-post_02.html
http://orthodox-watch.blogspot.com/2009/12/blog-post_4769.html
http://orthodox-watch.blogspot.com/2009_12_01_archive.html



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Η ένοχη σιωπή

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Δευτέρα, Φεβρουάριος 01, 2010 0 σχόλια
Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης  

Επιτρέψτε μου παρακαλώ σήμερα μία δημόσια εξομολόγηση - αν και θα μπορούσα να πω πως όλα τα κείμενα που υπογράφω είναι άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερα εξομολογητικά.  
Σε κάποιο προηγούμενο  άρθρο μου είχα γράψει για μία  ανεπίτρεπτη σιωπή των ιθυνόντων. Είναι γεγονός ότι υπάρχει  μία ισχυρή πλειοψηφία που σιωπά και παρακολουθεί από μακριά. Η ηχηρή ουδετερότητα κάποιων -πολλών- καλοβολεμένων είναι αρκετά ενοχλητική. Πρόκειται για καλούς ανθρώπους που λένε “ναι” σε όλα, για να τα πηγαίνουν καλά με όλους και να περνάνε καλά.
Δεν γνωρίζω, αλήθεια, πόσο καλοί μπορεί να είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όταν μάλιστα έχουν και υπεύθυνες θέσεις και δε θέλουν να τα χαλάσουν με κανέναν. Να μην έχεις άποψη για τίποτε, να σιωπάς συνεχώς, να συμφωνείς και όταν δεν συμφωνείς, μόνο και μόνο για να περνάς καλά, είναι άνανδρο και ανέντιμο. Ακόμη και όταν προσκαλούνται για να μιλήσουν και κοιτούν πώς να περάσει η ώρα για να μη μιλήσουν είναι τραγικό. Άνθρωποι υπεύθυνοι για να παρουσιάζονται καλοντυμένοι σε πανηγύρια, εορτές και τελετές, χρόνια τώρα, δίχως καμία αναφορά στην κατηφόρα του τόπου.
Ο κόσμος να περιμένει εναγώνια να υψωθεί μια φωνή σοβαρή, συνετή, σεμνή, διακριτική, γνήσια, αληθινή, όταν όλα γύρω καταστρέφονται, και να ακούς λόγους περί ωραίας και ιερής σιωπής. Ο φόβος να κατατεθεί νηφάλια γνώμη, που δεν θα χαϊδεύει αυτιά, δεν θα πρέπει να υπάρχει σε κρίσιμες στιγμές. Δεν είναι ώρα για κρυφτό και απομόνωση. Δεν μπορεί να ψηφίζεις δίχως γνώση, μελέτη και προσοχή. Να συμφωνείς συνεχώς με τους προλαλήσαντες σε ένα διαβουλευμένο σώμα δεν νομίζω ότι είναι σοβαρό. Να απέχεις από τους αγώνες των επαγγελματικών κλάδων, να δίνεις χώρο σʼ αυτούς που δεν θέλεις να ακούς και να σε εκπροσωπούν.
Όσοι δεν μιλούν δίνουν τη θέση τους σε αυτούς που δεν πρέπει να μιλούν. Από καιρό έχουν γεμίσει τα τηλεοπτικά παράθυρα από “μαϊντανούς” και “παπαγαλάκια” που μιλούν ακατάσχετα, κρίνοντας εύκολα τους πάντες και τα πάντα. Είναι ανάγκη να λύσουν τη σιωπή τους ορισμένοι ιθύνοντες, για να πληροφορήσουν υπεύθυνα τους σε μεγάλη απορία ευρισκόμενους. Υπάρχει σιωπή κακή, νοσηρή, φοβισμένη, ένοχη, αδικαιολόγητη. Ο κόσμος δεν είναι κουτός. Δεν ξεγελιέται εύκολα πάντοτε. Να τη χαρακτηρίζεις τη σιωπή ως προερχόμενη από σεμνότητα και ταπεινότητα δεν πείθεις, όταν όλα καίγονται γύρω σου τόσο γρήγορα.
Η φλυαρία, η κενολογία, η αερολογία, η περιττολογία και η κουτοπονηρία κάποιων αφελών δεν δικαιολογεί την επικίνδυνη σιωπή άλλων. Η σιωπή δεν είναι πάντοτε η καλύτερη στάση, λύση, άμυνα και επιλογή. Η απεραντολογία δεν είναι έξυπνη τοποθέτηση, αλλά κουράζει, φθείρει και εκθέτει. Οι τοιουτοτρόπως σιωπούντες και φλυαρούντες λαθεύουν σίγουρα και αφήνουν το χώρο για άλλους επιτήδειους πονηρούς. Είναι καιρός να ψάξουμε και να βρούμε το μέτρο, τη μέση οδό, την ισορροπία. Τη λογική, τη σοβαρότητα, τη σύνεση, την αρμονία και τη συνεννόηση.
Ο δολοφονημένος στην Αμερική, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, νέγρος πάστορας Μάρτιν Λούθερ Κιγκ είχε πει μια σοφή κουβέντα: “Η γενιά μας θα πρέπει να απολογηθεί, όχι τόσο για τις κακές πράξεις των μοχθηρών ανθρώπων, όσο για την αποτρόπαιη σιωπή των καλών ανθρώπων…”. Δεν πρέπει να απολογηθούμε; Υπερβάλλει; Δεν έχει δίκιο; Για τις κακίες των συνανθρώπων μας έχουμε ένα ποσοστό ευθύνης, γιατί δεν τους συνδράμαμε στο αγαθό καθόλου. Εμείς, οι υποτιθέμενοι καλοί, γιατί δεν αφήσαμε την ανεμελιά, τη νωθρότητα, το χουζούρι, το βόλεμα, την ησυχία μας απέναντι στα μεγάλα προβλήματα των γύρω δυστυχισμένων, αναγκεμένων, πονεμένων και ταλαιπωρημένων αδελφών μας; Εμείς, οι τόσο καλοί, συχνά ακολουθήσαμε μία καλά επιλεγμένη σιωπή, η οποία τελικά ήταν αποτρόπαιη, αφού βασάνισε παραμελημένους πλησίον. Η σιωπή μερικές φορές σε υψηλά επίπεδα ανθρώπων είναι χειρότερη από τη βλασφημία. Να με συγχωρείτε για την αυθόρμητη αυτή εξομολόγηση. Από καιρό τα σκεφτόμουν και ήθελα να τα πω. Έχει δίκιο ο Μάρτιν Λούθερ Κιγκ. Βέβαια ως μοναχός θα έπρεπε να σιωπώ. Να που σιωπούν άλλοι, που δεν είναι μοναχοί. Μετανιώνεις πάλι που μίλησαν, γιατί τα έκαναν θάλασσα. Ας κινείται κανείς κατά συνείδηση και όχι φοβούμενος, ντρεπόμενος και δειλιάζοντας συνεχώς, καταθέτοντας λόγο ανυπόκριτο, εγκάρδιο, αληθινό, δίχως εκπτώσεις, χαϊδολογήματα γλυκανάλατα και αναμασήματα κουραστικά. 



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

“ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΣΧΟΙΝΙ”

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Κυριακή, Ιανουάριος 31, 2010 0 σχόλια


“Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλούν για σχοινί”, Παναγιότατε. Τι την θελατε την αναφορά στον π. Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο, κατά την επίσκεψή σας στην Καλαμάτα, αφού γνωρίζετε ότι η οικία που διέμενε ο μακαριστός Γέροντας ήταν το στρατηγείο του αντιοικουμενιστικού αγώνα για δεκαετίες; Ξεχάσατε μήπως τους αγώνες του π. Επιφάνιου εναντίον του Οικουμενισμού; Αγνοείτε ότι τα συγγράμματα και τα οξυνούστατα και θεολογικότατά του άρθρα εναντίον του Οικουμενισμού αποτελούν “κτήμα ες αεί” για την Εκκλησία αλλά και σύνταγμα και πυξίδα για όσους αγωνίζονται εναντίον του Οικουμενισμού; Αφού, λοπόν, αυτά είναι σε όλους γνωστά (πολλώ μάλλον στον Οικουμενικό Πατριάρχη!), τι την θέλατε την αναφορά στο Γέροντα Επιφάνιο; Ηταν “σοφός διδάσκαλος της Εκκλησίας και χαρισματικός πνευματικός”, είπατε! Προσέξτε, Παναγιότατε, επειδή “αυτός καθ’ εαυτού της καταδίκης την ψήφον εκφωνείτε”, επειδή η σοφία του μακαριστού Γέροντα Επιφάνιου αποκαλύπτει τη δική σας έλλειψη σοφίας. Η μνημειώδης ανοιχτή του επιστολή προς τον μακαριστό προκάτοχό σας Αθηναγόρα απευθύνετε κατά λέξη και σε σας! Οι πόδες του Αθηναγόρου έψαυαν τα ρείθρα του Ρουβίκωνος; Αλλά, μήπως, οι δικοί σας πόδες ίστανται επί εδάφους στερεού και ασφαλούς; Προχωρήσατε ήδη υπέρ το δέον, είπεν ο σοφός διδάσκαλος, π. Επιφάνιος, στον Αθηναγόρα. Αλλά υμείς, Παναγιότατε; Μήπως υστερείτε του προκατόχου σας σε οικουμενιστικούς ακροβατισμούς;
ΚΑΚΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΣΟΦΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ

“Σοφός διδάσκαλος και χαρισματικός πνευματικός”, λοιπόν, ο π. Επιφάνιος. Αυτό να λέγεται! Επειδή ακόμη και αν εσείς, Παναγιότατε, δεν το λέγατε θα έπαιρναν μιλιά τα ντουβάρια της Καλαμάτας για να το διαλαλήσουν. Αφού, λοιπόν, είναι τόσο σοφός ακούστε τι σας λέγει η αγία μορφή του, η καταλυτική κατά των αιρέσεων και μάλιστα του Οικουμενισμού πέννα του και η χαρισματική του παρουσία. Ο αγώνας εναντίον το Οικουμενισμού στηρίζεται βασικά σε δύο αγιασμένες και πατερικές μορφές του 20ού αιώνα: Στον Αρχιμανδρίτη Ιουστίνο Πόποβιτς και στο Γέροντα Επιφάνιο Θεοδωρόπουλο. Αφού για τον π. Επιφάνιο η ετυμηγορία σας είναι ότι είναι “σοφός διδάσκαλος” το συμπέρασμα αναβλύζει πηγαίο και αυθόρμητο. Εσείς, Παναγιότατε, είστε πολύ κακός μαθητής “του σοφού διδασκάλου της Εκκλησίας” Επιφάνιου Θεοδωρόπουλου επειδή η πορεία σας ιχνηλατείται με αποφευκτέα συνέπεια στα κρημνώδη μονοπάτια της αβύσσου του οικουμενισμού.
ΓΛΟΙΩΔΕΙΣ ΕΠΑΙΝΟΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Και αφού, ως μη οφείλατε, πήρατε στο στόμα σας τον π. Επιφάνιο χωρίς να αναλογιστείτε τη θυμηδία που προκαλέσατε στους απανταχού της γης Ορθόδοξους πιστούς αφού όλοι γνωρίζουν με ποια δύναμη λόγου και σκέψης και σοφίας έλεγξε ο μακαριστός Γέροντας τον οικουμενισμό, προχωρήσατε σε ακόμη μεγαλύτερο ατόπημα! Αναλυθήκατε σε εμετικής αηδίας κολακείες προς τον Μεσσηνίας Χρυσόστομο. Αυτόν τον αλλοτριοεπίσκοπο! Τον "προβατόσχημο λύκο", ο οποίος, με αναίδεια χιλίων πιθήκων στη Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, ομολόγησε ανερυθρίαστα πλάνη και απροκάλυπτη αίρεση. Ισχυρίστηκε, χωρίς να φοβηθεί τον Θεό και χωρίς να ντραπεί τους ανθρώπους, ότι η “Εκκλησία είναι διαιρεμένη”!!! Συνειδητοποιείτε, Παναγιότατε, το μέγεθος της βλασφημίας; Ακούσατε τι εκστόμισε ο ομόφρων και συνοδίτης σας στους οικουμενιστικούς ακροβατισμούς; Διεκήρυξε, χωρίς αναστολές, ότι πρεσβεύει τις αιρέσεις των “αδελφών Εκκλησιών” και των “δύο πνευμόνων”!!!;
ΛΟΓΟΙ ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Και εσείς Παναγιότατε; Εσείς, που γνωρίζετε την κακόδοξη ομολογία που “γυμνή τη κεφαλή” διετύπωσε ο Μεσσηνίας, πώς τον προσφωνήσατε; Παραθέτω τους αυτούσιους λόγους σας: «Με πολλήν συγκίνησιν ευρισκόμεθα διά πρώτην φοράν εις την ιστορικήν και θεοσκέπαστον πόλιν σας, κατόπιν ευγενούς προσκλήσεως του αξίου Ιερωτάτου Μητροπολίτου σας κ. Χρυσοστόμου. Είμεθα ευτυχείς ευρίσκοντες επί του ιερού Συνθρόνου της θεοσώστου Μητροπόλεως Μεσσηνίας ποιμενάρχην νέον την ηλικίαν, πολιόν την φρόνησιν, άξιον, πλούσιον την Θεολογικήν και την θύραθεν σοφίαν, φερέλπιδα κατά πάντα, αντάξιον των διαπρεπών προκατόχων του! Εις την Μεγάλην Εκκλησίαν ο Ιερώτατος Μητροπολίτης σας είναι παλαιόθεν ευφήμως γνωστός και ως κληρικός, και ως πανεπιστημιακός καθηγητής, και ως εκπρόσωπος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος εις διαφόρους διαλόγους και διεκκλησιαστικάς συναντήσεις. Τον αγαπώμεν και τον τιμώμεν και ευχόμεθα η ποιμαντορία του να είναι μακρά, θεοφιλής, πλουσία εις καρπούς πνευματικής, ποιμαντικής, κοινωνικής και επιστημονικής εργασίας, κατ’ αναλογίαν των πολλών ταλάντων, με τα οποία τον έχει προικίσει ο Θεός!”
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΞΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΕ;

Αυτά τα επαίσχυντα είπατε, Παναγιότατε, στην προσφώνησή σας προς τον Μητροπολίτη Μεσσηνίας! Γιατί προκαλείτε τόσο βάναυσα το ορθόδοξο αίσθημα; Ο λόγος σας συνιστά μνημείο αίσχους που θα καταγραφεί με τα μελανότερα χρώματα στην ιστορία της πατριαρχίας σας. Πραγματικό όνειδος της ποιμαντικής σας διακονίας. Αισχύνη και κηλίδα στην προσωπική σας ιστορία.
Ποιος είναι ο άξιος, Παναγιότατε; Ποιος είναι ο φέρελπις; Ποιος είναι ο πολιός στη φρόνηση; Ο κ. Χρυσόστομος (Σαββάτος); Και τι ακριβώς είναι αυτό που τον κάνει άξιο; Το εκκοσμικευμένο του φρόνημα; Το ήθος του; Η αγοραία γλώσσα που χρησιμοποιεί; Η έμφυτή του θρασύτητα; Οι αιρετικές του πεποιθήσεις; Ο αυταρχισμός του; Το αδίστακτο του χαρακτήρα του; Η παντελής έλλειψη ιεροπρέπειας της παρουσίας του; Η προώθησή του στον επισκοπικό θρόνο με τη μεσιτεία πολιτικών αρχόντων; Το νεωτεριστικό και "Νεοβαρλααμικό" του φρόνημα; Η απείθειά του προς τις εντολές της Συνόδου της Ιεραρχίας που του καθόρισε τα δογματικά και κανονικά πλαίσια που πρέπει να κινείται όταν την εκπροσωπεί;
“ΕΝ ΣΟΙ ΜΕΝΕΙ”, ΠΑΝΑΓΙΟΤΑΤΕ

Το γε νυν έχον, Παναγιότατε, ένα μόνον σας μένει για να περισώσετε την αξιοπρέπεια και το κύρος σας. Αν, όπως λέτε τιμάτε τον π. Επιφάνιο, ως "σοφό διδάσκαλο και χαρισματικό πνευματικό", το καλύτερο μνημόσυνο που μπορείτε να κάνετε στην αγία ψυχή του είναι να πείσετε τον κ. Χρυσόστομο Σαββάτο να παραιτηθεί αμέσως και να απέλθει από τα αγιασμένα χώματα της Μεσσηνίας. Τίποτε λιγότερο από αυτό δεν θα καθησυχάσει τη συνείδηση του κόσμου του οποίου προκαλέσατε βάναυσα το ορθόδοξο αίσθημα με τις αμετροέπειες και τις γλοιώδεις κολακείες σας προς τον Μεσσηνίας. Στην ιδιαίτερη του πατρίδα πραγματοποιείτε επίσκεψη. Κύριος ο Θεός γνωρίζει τους αλάλητους στεναγμούς της περίλυπης ψυχής του που βλέπει τον αλλοτριοεπίσκοπο της Καλαμάτας να μιαίνει με την παρουσία του τα αγιασμένα χώματα της Μεσσηνίας.
ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ ΤΗΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

Ας κάνουμε, όμως, και κάποιες συμπληρωματικές σκέψεις για τα παραλειπόμενα της επίσκεψής σας, Παναγιότατε.
Γιατί σας συνόδευε ο Ιταλίας Γεννάδιος στην επίσκεψή σας στην Καλαμάτα;
Δεν γνωρίζετε ότι ο κ. Γεννάδιος είναι ο πιο απαίσιος συγκρητιστής επίσκοπος του Οικουμενικού Θρόνου ο οποίος ακόμη και σήμερα πλέκει ύμνους και ωδές στον "προφηταπόστολο" Αθηναγόρα;
Και το άλλο φυντάνι της συνοδείας σας, ο “Ιερότατος” Μητροπολίτης Ικονίου Θεόληπτος, γιατί συμπεριελήφθη στην πατριαρχική συνοδεία;
Για να τον "τιμωρήσετε" επειδή χωρίς(;) την άδειά σας έκανε πριν λίγες βδομάδες αήθη επίθεση εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημήτριου;

Παναγιότατε! Γιατί παίζετε με το ορθόδοξο αίσθημα;

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Ο εξευτελισμός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 από την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας VODAFONE

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Σάββατο, Ιανουάριος 30, 2010 0 σχόλια





Μόλις παρακολούθησα μια διαφήμιση στην τηλεόραση της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας Vodafone. Σε αυτή την διαφήμιση παρουσιάζονται, υποτίθεται, Έλληνες αγωνιστές του 1821 να συζητάνε για προγράμματα καρτοκινητής, να αναρωτιούνται με γελοία ομοιοκατάληκτα στιχάκια ποιο είναι το πιο συμφέρον πρόγραμμα συνδιαλέξεων κτλ


Η γελοιοποίηση και η εκμετάλλευση όμως δεν σταματούν εδώ. 

Το τελικό μήνυμα της διαφήμισης είναι αυτό που με εξόργισε περισσότερο. 


Σε αυτό γίνεται ένας άθλιος παραλληλισμός μεταξύ ενός αγώνα ζωής και ύπαρξης των Ελλήνων, με τα καινούργια προγράμματα καρτοκινητής της VODAFONE. H διαφήμιση τελειώνει λέγοντας ότι η VODAFONE έφερε την επανάσταση! 


Ο εξευτελισμός και η εκμετάλλευση μιας οριακής ιστορικής στιγμής του Ελληνικού Έθνους από μια πολυεθνική εταιρεία για διαφημιστικούς λόγους, είναι κατά την γνώμη μου, απαράδεκτη και πρέπει όλοι να διαμαρτυρηθούμε για να σταματήσει αμέσως (εκτός και αν η εταιρεία δεν φοβάται την πτώση πωλήσεων).


δεν υπάρχει πλέον κανένας ηθικός φραγμός ούτε όριο σε κανέναν.... 
istorikathemata.blogspot.com


Πιό κάτω σας παραθέτουμε ένα μικρό πρότυπο το οποίο μπορείτε να αντιγράψετε  (copy) και να το επιξκολλήσετε (paste)  στη  φόρμα επικοινωνίας της Vodafone  με το κοινό η οποία βρίσκεται  εδώ



Πρός εταιρεία κινητής τηλεφωνίας Vodafone.
Εμείς όπως και πολλοί άλλοι συμπολίτες μας ,παρακολουθήσαμε πρόσφατα  μια τηλεοπτική διαφήμιση προώθησης των προϊόντων σας.Επειδή θεωρούμε ότι η διαφήμιση αυτή προσβάλλει και θίγει  αυτά που η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών θεωρεί Ιερά και Όσια και επειδή πιστεύουμε ότι έχετε παραβεί  άρθρα της ποινικής δικονομίας  και του ελληνικού συντάγματος,σας προειδοποιούμε ότι επιφυλασόμεθα  να  χρησιμοποιήσουμε κάθε νόμιμο και ένδικο μέσον εναντίον  της εταιρείας σας,εφ΄όσον δεν σταματήσει η προβολή αυτής της διαφήμισης και δεν προβείτε σε δημόσια ανακοίνωση  στην οποία θα ζητάτε συγνώμη απο τον ελληνικό λαό του οποίου αποπειραθήκατε να προσβάλλετε την ιστορία.

http://klassikoperiptosi.blogspot.com/2010/01/1821-vodafone.html

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Λόγοι αντιρρητικοί κατά εικονομάχων - Αγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Σάββατο, Ιανουάριος 30, 2010 0 σχόλια


Ας μας επιτραπεί να αναρτήσουμε μερικά αποσπάσματα, από τους αντιρρητικούς λόγους κατά εικονομαχών του Αγ. Θεοδώρου του Στουδίτη, προς πνευματική ωφέλεια των αναγνωστών, σε αυτούς του δύσκολους καιρούς της νέας εικονομαχίας.
Αυτές τι παραγράφους, ας τις διαβάσουν ιδιαίτερα και με μεγάλη προσοχή όλοι εκείνοι που νομίζουν πως το αξίωμα τους (το οποίο δεν το κέρδισαν αλλά το έκλεψαν παραπλανώντας τον λαό) και η εξουσία που αυτό τους δίνει είναι αρκετά, ώστε να χρησιμοποιούν τα εκκλησιαστικά σύμβολα, σαν να ήταν τα παιχνίδια τους ή σαν να ήταν κάποια άλλα πολιτικά σύμβολα που τώρα πλέον ανήκουν στο παρελθόν και πρέπει επιτέλους τάχα να απομακρυνθούν από τους χώρους των σχολείων και των δημόσιων υπηρεσιών και όπου αλλού τους ενοχλούν. Δεν ξέρουν ότι η εξουσία τους είναι περιορισμένη και ότι η συμπεριφορά αυτή χαρακτηρίζεται ως αιρετική από την Εκκλησία μας;

Προφανώς δεν τους απασχολεί η αιωνιότητα, ή νομίζουν ότι η αιωνιότητα τους ανήκει και θα τους ανήκει όσο αυτή διαρκεί, δηλαδή για πάντα, γιαυτό και φέρονται ως κυρίαρχοι του χρόνου και του χώρου.


Ας δούμε τι λέει ο Αγ. Θεόδωρος ο Στουδίτης στον επίλογο του Α' Αντιρρητικού Λόγου κατά των εικονομαχών.
  • Αν κάποιος δεν ομολογεί ότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, αφού έχει έλθει με πρόσληψη σαρκός, είναι κατά την σάρκα περιγραπτός, ενώ κατά την θεία φύση μένει απερίγραπτος, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος λογομαχεί υποστηρίζοντας ότι με την περιγραφή του σώματος του Λόγου περιγράφεται μαζί και η θεότητα χωρίς να αποδίδη και τα δύο ως φυσικήν ιδιότητα στην μία υπόσταση, αφού το ένα δεν αναιρεί το άλλο μέσα στην αδιάσπαστη ένωσή τους, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος την περιγραφή της σωματικής όψεως του Λόγου δεν ονομάζει εικόνα του Χριστού ή Χριστόν κατά την ταυτότητα του ονόματος, αλλά την αποκαλεί είδωλο πλάνης, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος χαρακτηρίζει με θρασύτητα την προσκύνηση, που μέσω της εικόνος αποδίδεται στον Χριστό, προσκύνηση ειδώλων και όχι του ιδίου του Χριστού, μολονότι σύμφωνα με τον Μ. Βασίλειο, δεν χωρίζεται από το ομοίωμα η δόξα του πρωτοτύπου, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος λέγει ότι αρκείται μόνον στην επίδειξη της εικόνος του Χριστού, χωρίς να την τιμά ούτε να την καταρονή, αρνούμενος έτσι την τιμητική της προσκύνηση που αναφέρεται στο πρωτότυπο, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος μεταφέρει τις εναντίον των ειδώλων απαγορεύσεις της Γραφής και τις προσάπτει στην ιερά εικόνα του Χριστού, ώστε εξ' αυτού να ονομάζη την Εκκλησία του Χριστού ναόν ειδώλων, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος προσκυνώντας την εικόνα του Χριστού λέγει ότι σ΄αυτήν προσκυνείται κατά φύσιν η θεότητα και όχι τόσο μόνον όσο αποτελεί (η εικόνα) σκιά της σαρκός που ενώθηκε μ΄εκείνην (την θεότητα), αφού μάλιστα και ο Θεός είναι πανταχού παρών, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος θεωρεί ότι μέσω των ιερών εικόνων αναγωγή στα πρωτότυπα αρμόζει στους πνευματικά κατωτέρους, διότι τάχα αυτός χωρίς αυτές ανάγεται δια της ακροάσεως στην θεωρία των αρχετύπων, και δεν αναγνωρίζει, όπως (αναγνωρίζει) ο Μ. Βασίλειος, εξ ίσου την δυνατότητα αναγωγής στην σιωπηλή ζωγραφική, όπως στην διά λόγων αφήγηση, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος αρνείται η εικόνα του Χριστού, όπως ακριβώς ο τύπος του σταυρού, σε κάθε τόπο και να ζωγραφίζεται και να επιδεικνύεται προς σωτηρίαν στον λαόν του Θεού, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος δεν απονέμει στην εικόνα της Θεοτόκου και όλων των αγίων την προσκύνηση που πρέπει, δηλαδή στην εικόνα της Θεοτόκου ως Θεοτόκου και στην αγίων ως αγίων, σύμφωνα με την ιδιαιτερότητα της προσκυνήσεως μητέρας Θεού και ομοδούλων, αλλά ισχυρίζεται ότι είναι εφεύρημα διαβολικό ο σωτήριος στολισμός της Εκκλησίας, αυτός είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος δεν συμπεριλαμβάνει στις λοιπές αιρέσεις αυτήν η οποία λυσσαλέα πολέμησε τις σεπτές εικόνες, επειδή εξ ίσου κι αυτή μας χωρίζει από τον Θεό, αλλά λέγει ότι είναι χωρίς σημασία η επικοινωνία μ΄αυτούς, είναι αιρετικός.
  • Αν κάποιος, υπερβολικά τιμώντας την εικόνα του Χριστού λέγει ότι δεν την πλησιάζει, διότι δεν ωφελείται, αν προηγουμένως δεν καθαρθή από κάθε αμαρτία, αυτός είναι ανόητος.



Θεόδωρου του Στουδίτου
Λόγοι Αντιρρητικοί κατά Εικονομαχων
Εκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ
Β΄Έκδοση
Εισαγωγή-Επιμέλεια-Μετάφραση-Σχόλια: Κωνσταντίνος Ιω. Δάλκος


(σύντομα πολυτονισμένο, μαζί με το αρχαίο κέιμενο)

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Επίθεση του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη προς τους υπογράφοντες την «Ομολογία Πίστεως»

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Σάββατο, Ιανουάριος 30, 2010 0 σχόλια

Ρεπορτάζ από την παρουσίαση του «Συνοδικού» του καθηγητή Αριστείδη Πανώτη, με την παρουσία του Αρχιεπισκόπου και πολλών Ιεραρχών μας δίνει τοamen.gr. Κλείνοντας την εκδήλωση ανάμεσα στα άλλα ο καθηγητής Πανώτης αναφέρθηκε με τρόπο απαξιωτικό και σκληρό στους υπογράφοντες την Ομολογία Πίστεως μιλώντας για «αδέσποτους αντιφρονούντες, που διαλαλούν δήθεν «ομολογίες» χωρίς διάκριση για να μερίζουν την Εκκλησία».
Είναι γνωστό «τέκνο» του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ο καθηγητής Πανώτης......

Και φαίνεται πως μαζί με τον καθηγητή Φειδά αποτελούν τα δύο πρωτοπαλήκαρα του Πατριάρχη που με το επιστημονικό τους κύρος (!) και τη σοφία των ετών που κουβαλάνε (!) νομίζουν πως αρκεί να εκστομίσουν μια καθηγητική θεωρία και να συντρίψουν τον αντι-οικουμενιστικό αγώνα. Κάνουν όμως μέγα λάθος.
Τις σοφιστείες του καθηγητή Φειδά περί συμπροσευχών ήδη ανασκεύασαν αγωνιστές κληρικοί και κυρίως ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος αποδεικνύοντας την παρερμηνεία των Κανόνων που έκανε ο καθηγητής.
Τώρα ο καθηγητής Πανώτης κλείνει τα μάτια μπροστά στις οικουμενιστικές κινήσεις του Πατριάρχη και των συν αυτώ, δείχνει «απόλυτη εμπιστοσύνη» στον τρόπο διεξαγωγής από αυτούς του διαλόγου για την «Πανορθόδοξη και την Διαχριστιανική ενότητα» και στρέφει τα βέλη του εναντίον όσων υπογράψαμε την Ομολογία Πίστεως.

«Αντιφρονούντες» μας ονομάζει, και ναι είμαστε, διότι δεν φρονούμε τα ίδια με τους οικουμενιστές.

«Αδέσποτοι» όμως γιατί; Επειδή δεν έχουμε επισκόπους στον αγώνα μας; Ξεχνάει ο καθηγητής Πανώτης ότι υπάρχουν και επίσκοποι που υπέγραψαν την Ομολογία, ανάμεσά τους δε και ο παρακολουθών την ομιλία του Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ;

«Χωρίς διάκριση μερίζουν την Εκκλησία». Που είδε ο καθηγητής την έλλειψη διάκρισης από τους υπογράφοντες την Ομολογία; Αντί να προχωρήσουμε σε σκληρότερη στάση, με πολλή υπομονή αναμένουμε την ανάνηψη των οικουμενιστών, χωρίς πρόωρα να προχωρούμε σε αποτείχιση ή διακοπή μνημοσύνου. Ο μερισμός όμως της Εκκλησίας είναι έργο των οικουμενιστών που βάλθηκαν να μας οδηγήσουν με τα καμώματά τους σε εσωτερικές συγκρούσεις ανοίγοντας πόρτες και παράθυρα στους αιρετικούς παπικούς και προτεστάντες και εξαπολύοντας απειλές εναντίον των ανησυχούντων πιστών.

Δυστυχώς και για τον καθηγητή Πανώτη, όπως και για τον καθηγητή Φειδά ισχύει το «Γήρας γαρ τίμιον ου το πολυχρόνιον… πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις» (Παροιμ. δ΄, 7) αλλά αυτοί φαίνεται πως στα γεράματα έχασαν την ορθόδοξη πατερική φρόνηση και επέλεξαν αντί ταύτης το οικουμενιστικό φρόνημα.

READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Αντισυνταγματική η ψήφος των μεταναστών λέει ο σύμβουλος του Ραγκούση καθηγητής Δ. Τσάτσος

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Παρασκευή, Ιανουάριος 29, 2010 1 σχόλια

Τον Καθηγητή Δ. Τσάτσο τον γνωρίζουμε όλοι. Έγκριτος συνταγματολόγος και, προσφάτως, σύμβουλος του κ. Ραγκούση στα κρίσιμα θέματα του Υπουργείου του. Ο Δ. Τσάτσος ασχολήθηκε και με το ζήτημα της ψήφου των μεταναστών στις δημοτικές εκλογές σε ανύποπτο χρόνο. Έτσι,στο Συνταγματικό του Δίκαιο (τόμος Γ΄, Θεμελιώδη Δικαιώματα, 1988, σελ. 164 -165) παίρνει σαφώς θέση υπέρ της αντισυνταγματικότητας του δικαιώματος ψήφου των μεταναστών, λέγοντας χαρακτηριστικά

«Αντίθετα, εμείς πιστεύουμε πως το Σύνταγμα και αυτό το δικαίωμα το επεφύλαξε μόνο στους έλληνες πολίτες… Η αναγνώριση τέτοιων δικαιωμάτων στους αλλοδαπούς προϋποθέτει συνταγματική μεταβολή. Τελικά η συνταγματική μεταβολή που θα ήταν αναγκαία για την αναγνώριση ενός τέτοιου δικαιώματος για τους αλλοδαπούς δεν συντελέσθηκε».

Αν η Κυβέρνηση εμμείνει στην κατάθεση του νομοσχεδίου για την ψήφο των μεταναστών, στην κατάθεση δηλαδή μιας αντισυνταγματικής ρύθμισης, τα πράγματα γίνονται ακόμη σοβαρότερα. Δεν θα φθάναμε ως εδώ όμως, κύριε Ραγκούση – να έχετε απέναντί σας σχεδόν όλη την κοινωνία – αν είχατε συμβουλευθεί και ακούσει τους συμβούλους σας …



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Αναρτήθηκε από Κυριάκος On Τετάρτη, Ιανουάριος 27, 2010 1 σχόλια
Ένα άκρως ενδιαφέρον βίντεο που μου στάλθηκε με mail σήμερα το πρωί. Περιγραφικότατο της κατάστασης των ημερών.



READ MORE >
Αντιδράσεις: 
| Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση | edit post

Επισκεψεις

Web Site Hit Counters
Free Web Counter

Αναγνώστες

My Blog List

Εμφάνιση όλων

Blog Archive