ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ

Στην Πρέβεζα παπάδες λειτουργούν και τελούν μυστήρια στη νεοελληνική

Την ιστορία αυτήν, μου την διηγήθηκε πριν αρκετά χρόνια, ένας πολύ καλός μου θείος, ο οποίος συγχωρέθηκε πρόωρα. Όταν μου την διηγήθηκε, την κατάλαβα μεν και με άγγιξε συναισθηματικά, δεν περίμενα όμως ότι θα είχε τόση μεγάλη πνευματική αξία.
Θα ήθελα να αφιερώσω αυτή την ιστορία, στη σημερινή εποχή, στη σημερινή αγχωτική κοινωνία, σε όλους όσους με ανησυχία βλέπουν το μέλλον, αυτούς που σκύβουν το κεφάλι και υποτάσσονται στο θέλημα της νέας εποχής, του οικουμενισμού και της παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Θα γράψω αυτή την ιστορία, όπως την θυμάμαι, επειδή την γνωρίζω μόνο από εκείνη την φορά που μου την διηγήθηκε ο θείος μου.

Κάποτε είπε ο Θεός σε έναν Άγγελό Του.
- Πήγαινε κάτω στη Γη. Στο τάδε μέρος στο τάδε σπίτι, εκεί θα βρεις έναν ετοιμοθάνατο. Βρες τον και φέρε μου την ψυχή του!
Ξεκίνησε ο Άγγελος και πήγε στο μέρος που του είπε ο Θεός. Ήταν ένα φτωχικό λιτό δωμάτιο, χωρίς πολλά έπιπλα, υγρό, κρύο και μουντό. Εκεί βρισκόταν ο ετοιμοθάνατος, ένας άντρας στο κρεβάτι και δίπλα του ήταν ένα παιδί που έκλαιγε με λυγμούς κρατώντας το χέρι του άντρα. Προφανώς ήταν ο γιος του ετοιμοθάνατου. Το θέαμα τραγικό. Δεν άντεξε ο Άγγελος και γύρισε στον Θεό με άδεια χέρια.
- Που είναι η ψυχή που σου ζήτησα; Τον ρώτησε ο Θεός;
- Δεν άντεξα να πάρω την ψυχή αυτού του ανθρώπου, απάντησε ο Άγγελος. Αυτός ο ετοιμοθάνατος, έχει έναν γιο και είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει δίπλα του. Αν του πάρω τον πατέρα, τότε τί θα απογίνει ο μικρός; Ποιός θα τον φροντίζει;
- Πολύ καλά λοιπόν. Πήγαινε στον ωκεανό, στο πιο βαθύ σημείο του. Εκεί θα δεις μία πέτρα. Σήκωσέ την και από κάτω θα βρεις ένα μικρό σκουλήκι. Πάρτο και φέρτο μου.
Ξεκινάει ο Άγγελος και πηγαίνει στον βυθό του ωκεανού. Βρίσκει την πέτρα, βρίσκει το μικρό σκουλήκι, το παίρνει και το πηγαίνει στον Θεό.
Το παίρνει ο Θεός και του λέει δείχνοντάς του το.
- Ποιός νομίζεις ότι φροντίζει γιαυτή την μικρή ύπαρξη στο βυθό του ωκεανού;! Πήγαινε τώρα να μου φέρεις την ψυχή που σου ζήτησα.

Αυτή η ιστορία, θίγει βασικά ζητήματα. Πίστη, ελπίδα, αγάπη, υπακοή, εμπιστοσύνη, αμφιβολία.
Ο Θεός είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Δεν είναι μόνο εδώ ή εκεί. Ο Θεός φροντίζει για τα πάντα. Για όλη την πλάση, για όλον τον μακρόκοσμο και όλον τον μικρόκοσμο. Η βαθιά και χωρίς αμφιβολία πίστη στον Θεό είναι ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο. Η Ορθή πίστη είναι η βάση της σωτηρίας. Όχι η χλιαρή πίστη, όχι η θεωρία, ή η ιδεολογία, όχι η προσωπική ερμηνεία. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, το θέλημα του Θεού δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, ούτε να κριθεί, ούτε να διορθωθεί, δεν μπορεί να συζητηθεί, ούτε μπορεί να μην εκπληρωθεί.

Ο Άγγελος, στην ιστορία αυτήν, δεν υπακούει στο θέλημα του Θεού, βασιζόμενος στην προσωπική του κρίση. Αναλύει ο ίδιος την κατάσταση που αντικρύζει και αποφασίζει να παρακούσει το θέλημα Του, και στη συνέχεια επιδιώκει να διορθώσει την απόφαση Του, προφασιζόμενος το τραγικό της κατάστασης, προβάλλοντας την ανησυχία του για το μέλλον του παιδιού.
Αυτή θα μπορούσε να ήταν η πλοκή μίας χολυγουντιανής ταινίας, ή μίας ιστορίας ανυπέρβλητου συναισθηματισμού της δυτικής κουλτούρας της νέας εποχής, μιας και η νέα εποχή, αρέσκεται στο να διορθώνει συνεχώς τον Θεό και να τον πλάθει στα μέτρα της.
Σε μία τέτοια ιστορία δυτικού σεναρίου και συναισθηματικού ξεχειλίσματος, ο κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο Άγγελος, ο οποίος στο τέλος δικαιώνεται, αφού καταφέρνει να λυγίσει το (λανθασμένο) σκληρό θέλημα του απόλυτου Θεού, και να σώσει το κακόμοιρο παιδί (από την μοναξιά και την έλλειψη φροντίδας) καθώς και την ψυχή του ετοιμοθάνατου (από ποιον;). Στο τέλος μαζεύονται όλοι, κοιτάζουν ευτυχισμένοι και αγκαλιασμένοι στην κάμερα με πλατύ χαμόγελο και μεγάλη συγκίνηση και μας χαιρετάνε. Απαλή μουσική υπόκρουση από αρμόνιο συνοδεύει τους τίτλους τέλους, η κάμερα κάνει zoom-out σιγά σιγά και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλλίτερα.

Θα μπορούσαμε επίσης να παραλληλίσουμε αυτή την ανησυχία του Αγγέλου για το μέλλον του παιδιού, με την δική μας ανησυχία για το μέλλον μας, για τις βιωτικές μας ανάγκες, σε σχέση με τις επιταγές της νέας εποχής και της διάθεσής (ή αδιαθεσίας) μας να αντισταθούμε  (βλ. ΑΜΚΑ). Κάνοντας τον παραλληλισμό αυτόν, μπορούμε να δούμε κατά κάποιον τρόπο, πόσο κοντά μας νιώθουμε την παρουσία του Θεού, πόσο βαθιά πιστεύουμε και κατά πόσο αυτή η πίστη μας είναι ορθή. Μπορούμε να μετρήσουμε την εμπιστοσύνη, που έχουμε στο Θεό, η οποία είναι αποτέλεσμα της πίστης μας. Άραγε γνωρίζουμε πραγματικά το θέλημά Του, και πόσο διατεθιμένοι είμαστε να το υπακούσουμε;

Η ιστορία αυτή είναι μία πολύ καλή απάντηση στην οικουμενιστική διάθεση της εποχής, θίγοντας το θέμα της αληθινής εν Θεώ αγάπης. Ο Θεός είναι η αγάπη και η δικαιοσύνη. Στο τέλος τους δικαιώνει όλους. Από την μία τον ετοιμοθάνατο, αφού παίρνει την ψυχή του κοντά Του και από την άλλη τον γιο αφού αναλαμβάνει την κηδεμονία του. Ο Άγγελος ορμώμενος ίσως από τον αυθορμητισμό του και τον συναισθηματισμό του, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να δικαιώνει τον εαυτό του. Είναι μία επιπόλαια κίνηση, αφού ο Άγγελος ούτε σωτήρας είναι, ούτε κηδεμόνας μπορεί να γίνει, αλλά ούτε και τα μέλλοντα γνωρίζει. Ουσιαστικά δεν κινείται με αυθεντικά κριτήρια αγάπης, αλλά με εγωιστική διάθεση, με προσωπική κρίση αφού ερμηνεύει αυθαίρετα μία κατάσταση και πάει να επέμβει στο θέλημα του Θεού δείχνοντας να μην γνωρίζει πως ο παντοδύναμος Θεός είναι αυτός που θα αναλάβει πλέον την φροντίδα του παιδιού που θα μείνει ορφανό.
Κάπως έτσι λειτουργούν και οι οικουμενιστές. Κάνουν στην άκρη τον Θεό (απορρίπτοντας σχεδόν όλη την Ιερά Παράδοση, μεταφράζοντας τα αρχαία λειτουργικά κείμενα στα νέα ελληνικά κτλ), ερμηνεύουν όπως θέλουν την κατάσταση (με αγαπολογίες και συναισθηματισμούς, με ποιηματάκια και χαμογελάκια.) και αντικαθιστούν διακριτικά και υποχθόνια το θέλημά Του με το δικό τους θέλημα (όλοι μας είμαστε μέρος μίας παγκόσμιας αλήθειας.)

Ο κύριος Ντεντέ και οι γκιαούρηδες

Προεκλογική συνάντηση τουρκοφρόνων μειονοτικών ταγών στις 03/09/2007 στο χωριό Ζυγός Ξάνθης στο κέντρο “Χρυσή Φωλιά” με πρωτοβουλία της δημοτικής κίνησης “Ισότητα στο Δήμο Ξάνθης”.

Μίλησαν μεταξύ άλλων ο ψευτομουφτής Ξάνθης Αχμέτ Μέτε, ο πρόεδρος της αυτοαποκαλούμενης “Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης” και δημοσιογράφος της προξενοφυλλάδας “Γκιουντέμ” Οζάν Αχμέτογλου, ο υποψήφιος -και εκλεγείς- βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ γιατρός βοήθειά μας Τσετίν Μάντατζη και το αγαπημένο παιδί των αθηναϊκών και όχι μόνο μίντια, προνομιακός συνομιλητής της ψευτοεκσυγχρονιστικής πολυπολιτισμικής πομφόλυγας Αμπντουλχαλήμ Ντεντέ.

Αφιερωμένο εξαιρετικά, σε όσους εξακολουθούν να θεωρούν ειδυλλιακή την κατάσταση στην περιοχή μας.

Απολαύστε το…


http://antifonitis.gr/online/?p=542

Παρακολουθώντας τα επεισόδια και τις καταστροφές από την συνεχιζόμενη «επανάσταση» των κουκουλοφόρων αναρχικών και αντιεξουσιαστών, κάθε άνθρωπος αναμφίβολα αισθάνεται θλίψη για τα όσα συνέβησαν, βλέποντας συνάμα πολλούς συνανθρώπους μας να αναζητούν υποκριτικά τα αίτια αυτών των καταστάσεων. Καταφεύγοντας στις συμβουλές που έδινε ο Γέροντας Πορφύριος για τους γονείς και τα παιδιά, βλέπουμε να δίνεται η σωστή διάσταση προς την επίλυση του θέματος. Ο σοφός Γέροντας που με τη χάρη του Θεού γνώριζε την κατάσταση των γονιών και των παιδιών τους πριν καν γεννηθούν έλεγε: «Επειδή δεν αγαπιέστε, το παιδί σας που θα γεννηθεί θα έχει προβλήματα»! «Εσείς φέρετε εξ ολοκλήρου την ευθύνη γι’ αυτό… με τις κακές μεταξύ σας σχέσεις, όλα αυτά τα ψυχικά τραύματα που θα κουβαλά σ’ όλη του τη ζωή». Διαβλέποντας έτσι ότι η έλλειψη αγάπης μεταξύ των συζύγων δημιουργεί προβληματικούς χαρακτήρες παιδιών, τονίζοντας ότι οι γονείς πρέπει να προσέχουν τη συμπεριφορά τους, ακόμη και μπροστά στα νήπια. «Ούτε μια φορά δεν πρέπει να σας ακούσουν τα παιδιά σας να τσακώνεστε ή έστω να υψώνεται τον τόνο της φωνής σας ο ένας στον άλλο».


Παιδιά «μπερδεμένα» είναι τα παιδιά, που έχουν ψυχολογικά προβλήματα, λόγω του ότι οι γονείς τους, εξαιτίας των δικών τους κακών σχέσεων, δεν δημιουργούν καλή ατμόσφαιρα μέσα στο σπίτι και διότι η μητέρα όταν ήταν έγκυος, δεν φρόντιζε να είναι τακτοποιημένη η ζωή της, να έχει ηρεμία, γαλήνη, να προσεύχεται, να συμμετέχει στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Συμβούλευε τους γονείς να προσεύχονται με πολλή αγάπη, γιατί ακόμα και το έμβρυο αισθάνεται την έλλειψη της αγάπης της μάνας του, τα νεύρα της, το θυμό της, την απέχθειά της και δημιουργούν τραύματα στην ψυχούλα, που το συνοδεύουν σ’ όλη του τη ζωή. Τα άγια συναισθήματα της μάνας και η αγία ζωή της, αγιάζουν το παιδί της από την ώρα της συλλήψεώς του και τα ίδια ισχύουν και για τον πατέρα. Έλεγε ότι το ενδιαφέρον του καλού πατέρα για το παιδί του πρέπει να μένει αμείωτο ακόμη κι όταν το παιδί μεγαλώνει και σκληρύνεται και επαναστατεί και δεν τον ακούει και παίρνει ακόμη και θέσεις εχθρικές κι αντίθετες. Εκεί θα φανεί η δεξιοτεχνία, αλλά κι η αγάπη του καλού πατέρα, γιατί τα παιδιά, μέχρι να εισέλθουν στην ανδρική ηλικία, κάνουν πολλές ανέμπειρες και ανόητες ενέργειες και προκαλούν τους γονείς, ειδικά τον πατέρα. Αν το παιδί, ο νέος αυτός, ψυχολογήσει τον πατέρα του ότι είναι πραγματικά καλός πατέρας, ότι κάνει και υπομονή πατρική, τότε το παιδί αυτό, μέχρι που θα πεθάνει, θα έχει συνεχώς στο στόμα του τον όνομα του πατέρα του. Τα προβλήματα των παιδιών «οφείλονται σε λάθη σας. Τα επηρεάζουν και οι φίλοι τους, που ζουν αμαρτωλά και συκοφαντούν το Χριστό». Μιλούσε για τα διάφορα προβλήματα των παιδιών ότι προερχόταν από την υπερηφάνεια των γονιών, «…επαναστάτησε εξ αιτίας τις δικής σας υπερηφάνειας και των κακών φίλων, που έκανε παρέα. Θα θεραπευθεί με το δικό σας αγιασμό». «…Η σωτηρία του παιδιού σας περνά μέσα από τον εξαγιασμό το δικό σας. Όχι τη θεωρία, αλλά την πράξη του εξαγιασμού». Το παιδί για να απαλλαγεί από τα εσωτερικά του προβλήματα, «πρέπει να εξαγιασθεί η μητέρα του. Για να ελευθερωθεί, θέλει κοντά του έναν άγιο άνθρωπο, με πολλή αγάπη, που δεν θα του κάνει διδασκαλία, ούτε θα το φοβερίζει, αλλά θα ζει με αγιότητα, και το παιδί, που θα τον βλέπει, θα ζηλέψει και θα τον μιμηθεί. Προ πάντων το παιδί θέλει κοντά του έναν άνθρωπο πολλής και θερμής προσευχής. Η προσευχή κάνει θαύματα… Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα. να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό, ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της».


«Τα παιδιά δεν ακούν από τα αυτιά, αλλά μόνο όταν έρχεται η θεία χάρις, η οποία τα φωτίζει και τότε ακούν αυτά που θέλουμε να τους πούμε…». «Δεν πρέπει να πολεμάτε τα παιδιά σας, αλλά το σατανά που πολεμά τα παιδιά σας… Να μάθετε να μιλάτε στο Θεό για τα παιδιά σας, αντί να μαλώνετε τα παιδιά σας, να μιλάτε στο Θεό γι’ αυτά». Και έλεγε ότι οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ τη γλώσσα τους. Πρέπει να ευλογούν κι όχι να καταριόνται τα παιδιά τους. Πρότεινε στους γονείς να συμπεριφέρονται στα παιδιά τους με αγάπη και καλοσύνη και να κάνουν προσευχή στο Θεό. «Ένας τρόπος υπάρχει, για να μην έχουμε προβλήματα με τα παιδιά: η αγιότητα. Γίνεται άγιοι και δε θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας… Όταν προσευχόμαστε με πίστη και επιμονή, πάντοτε έχουμε αποτελέσματα». «Να αγαπάμε με την αγάπη του Χριστού, όχι με την ανθρώπινη αγάπη». «Να σκέφτεστε καλά για τον άλλον. Με την προσευχή σας, μέσω του Χριστού, επηρεάζετε ευνοϊκά τον άλλο. Να μην σκέφτεστε άσχημα για κάποιον, διότι τότε επηρεάζετε κι αυτόν άσχημα».


Βιβλιογραφία: «Ανθολόγιο συμβουλών» Γέροντος Πορφυρίου (Εκδ. Μεταμόρφωση Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής)

http://stratisandriotis.blogspot.com/
&
http://moschoblog.blogspot.com